Terms in this set (75)

Pokrzywka - niejednolity zespół chorobowy, w którym wykwitem pierwotnym jest bąbel pokrzywkowy,
cechujacy się:
- obrzękiem
- zabarwieniem różowum lub porcelanowobiałym
- szybko powstający
- ustępujący po kilku, kilkunastu godzinach bez pozostawienia śladu
- zmianom zazwyczaj towarzyszy świąd

1) IgE-zależne - I i III mechanizm reakcji immunologicznej, objawy kliniczne w postaci bąbli pokrzywkowych lub
wstrząsu anafilaktycznego.
a) Związane z konkretnym alergenem:
- leki
- ag.wziewne
- ag.pokarmowe
- ag.mikrobowe
- inne
b) Fizykalne:
- p. wywołana mechanicznie (dermatographisumus)
- p. kontaktowa, tu zalicza się tez ukonczenie owadów (charakter immunologiczny bądż nie)
- p. cholinergiczna
- p. na zimno (mech alergiczy - metabolit wyzwalany w skórze pod wpływem zimna, lub niealergiczny
- występuje rodzinnie dziedziczony autosomalnie dominujaco)
- p. na fale elektromagnetyczne
- p. światło słoneczne
2) Niealergiczne:
a) Czynniki powodujące bezpośrednią degranulację komórek tucznych:
- opiaty
- antybiotyki
- kurara
- środki kontrastowe
- na ciepło
b) Czynniki zmieniające metabolizm kw. Arachidowego Aspiryna i NLPZ, barwniki azowe i benzoesany
Podział pod względem klinicznym:
- ostra - do 6 tygodni. Najczęściej alergiczna, występuje po lekach lub produktach żywnościowych. Także
toksyczna
- przewlekła - ponad 6 tygodni. Częciej mech. niealergiczny. Alergrny głównie pokarmowe lub wziewne,
niekiedy związane z ogniskiem zakażnym wewnątrzustrojowym, zaburzeniami p. pokarmowego (kandydoza,
robaczyce), rzadziej uczulenie na własne hormony. Może mieć związek z OUN (wyzwalają czynniki
psychiczne) oraz wegetatywnym(tzw. Wegetatywna pokrzywka z zaburzeniami krążenia, migrenami itp.).
Autoimmunologiczny podtyp pokrzywki. Wykwity są mniej obfite jak w ostrej.
Testy punktowe polegają na umieszczeniu na skórze kropli alergenu i nakłuciu skóry wystandaryzowanym lancetem w jej obrębie.
- Odległość między testowanymi alergenami powinna wynosić przynajmniej 3 cm, aby unikać nakładania się sąsiednich odczynów, co utrudniłoby ocenę.
- Jednocześnie wykonuje się testy kontrolne z histaminą 1/1000 (substancja alergizująca) oraz rozpuszczalnikiem (substancja obojętna).
- Do każdej kropli używa się nowego nożyka.
- Na jednym przedramieniu u dorosłego można wykonać od 10 do 12 testów.
- Przy ocenie wyników testów punktowych istotnym jest przestrzeganie odpowiedniego czasu odczytu.
o Dla histaminy odpowiedź osiąga szczyt po 8 -9 minutach a dla alergenów po upływie 12 -15 minut.
- Oceniając testy skórne bierze się pod uwagę wyłącznie wielkość powstałego bąbla,
o bąbel jest efektem reakcji natychmiastowej
o powstałe wokół niego zaczerwienienie jest wynikiem reakcji neurogennej zależnej od obecności w skórze zakończeń nerwowych.
o Wielkość powstałego bąbla zależy od ilości uwolnionej histaminy.
o Oceniając siłę reakcji porównuje się powstały bąbel alergenowy z bąblem histaminowym, czyli tzw. kontrola pozytywną.
- Oceniając wielkość bąbli mierzy się za pomocą przeźroczystej linijki ich średnicę najdłuższą i średnicę prostopadłą do niej a następnie oblicza się średnią średnicę. Uzyskane w ten sposób wartości porównuje się ze średnią średnicą bąbla histaminowego i dopiero wtedy wynik wyraża się za pomocą skali plusowej tzn. od 0 do ++++.
- Skala plusowa oceny testów skórnych wykonywanych metoda "prick"
o ++++ - średnia średnica bąbla alergenowego jest co najmniej dwukrotnie większa od średniej średnicy bąbla histaminowego lub każdy odczyn z "nibynóżkami",
o +++ - średnia średnica bąbla alergenowego jest równa średniej średnicy bąbla histaminowego.
o ++ - średnia średnica bąbla alergenowego równa lub większa od połowy średniej średnicy bąbla histaminowego,
o + - średnia średnica bąbla alergenowego większa od odczynu na płyn kontroli negatywnej. a mniejsza od połowy średnicy bąbla histaminowego.
o 0 - odczyn alergenowy równy odczynowi kontroli negatywnej.
W przypadku dodatniego odczynu na płyn kontroli negatywnej należy powtórzyć test na drugim przedramieniu.
Mechanizm powstawania reakcji IgE zależnej- pyt.14- mechanizm reakcji natychmiastowej
Reakcja IgE zależna:
- nadmierna aktywność komórek Langerhansa- wiążą na swojej powierzchni IgE (rec. dla Fc IgE)
- IgE wiąże Ag- ulegają modyfikacji wewnątrz komórek Langerhansa i są prezentowane limf. T CD4
- Proliferacja limf. CD4
- CD4:CD8=7:1
- Limf. Th2 wytwarzają: IL-4, IL-5, IL-13, które indukują nadmierną produkcję IgE, wytwarzają także IL-10
- INFγ, IL-1, IL-2, TNFα wytwarzanych przez Th1 jest minimalna
- W komórkach tucznych, podobnie jak w bazofilach, komórkach Langerhansa, monocytach i eozynofilach, znajduje się receptor Fc epsilon RI o wysokim powinowactwie do IgE
- W skład receptora wchodzą trzy podjednostki: alfa, beta i gamma. Cząsteczka IgE jest wiązana przez podjednostkę α, natomiast dwie pozostałe podjednostki uczestniczą w przekazywaniu sygnałów. Alergen, związany przez co najmniej dwie "zmostkowane" cząsteczki IgE, łączy się z receptorem Fc epsilon RI, którego cząsteczki ulegają wcześniej skupieniu. Następuje zmiana konformacji wewnątrzbłonowej części receptora i aktywacji związanej z błoną fosfolipazy C. Enzym ten hydrolizuje dwufosforan fosfatydyloinozytolu do 1,2-diacyloglicerolu (DAG) i trójfosforanu inozytolu (IP3). IP3 powoduje szybkie uwalnianie jonów wapnia ze zbiorników wewnątrzkomórkowych, a także napływ wapnia z przestrzeni pozakomórkowej. DAG aktywuje natomiast kinazę białkową C, która uruchamia fosforylację białek biorących udział w aktywnym ruchu komórki i degranulacji ziarnistości
AIDS - przyczyną choroby są dwa typy wirusów HIV: HIV-1, odkryty w 1983 i HIV-2, odkryty w 1986. Różnią
się budową, a także czasem wystąpienia objawów AIDS od zakażenia wirusem. W przypadku zakażenia wirusem
HIV-2 czas ten jest dwukrotnie dłuższy i wynosi około 20 lat. W Polsce nie stwierdzono dotąd wirusa HIV-2.
HIV wnika do organizmu człowieka następującymi drogami:
- przez przetoczenie zakażonej krwi lub preparatów krwiopochodnych;
- przez skażone igły i strzykawki użyte przez osobę zakażoną, to samo dotyczy instrumentów tnących,
chirurgicznych, stomatologicznych, brzytew fryzjerskich, cążek do paznokci itp. (jeżeli nie były sterylizowane
przed użyciem lub gdy sterylizacja była niedokładna);
- zakażenie dziecka w czasie ciąży, porodu, karmienia piersią przez zakażoną matkę;
- drogą zakażenia jest stosunek seksualny z zakażoną osobą (ten typ zakażenia najczęściej jest spotykany u
narkomanów), bez zabezpieczenia w postaci prezerwatywy, przy czym najbardziej ryzykowną formą
kontaktów seksualnych są kontakty analne (doodbytnicze).
- W celu przeciwdziałania takiemu zakażeniu zaleca się stosowanie specjalnych prezerwatyw do kontaktów
analnych, są one grubsze i mocniejsze.
- Po wniknięciu wirusa HIV do organizmu okres wylęgania zakażenia trwa kilka tygodni. Następnie pojawiają
się objawy ostrego zakażenia HIV trwające kilka dni lub tygodni.
- Objawy są nietypowe:
a) gorączka,
b) powiększenie węzłów chłonnych,
c) bóle mięśni i stawów, bóle głowy, wysypka.
- We krwi osób zakażonych za pomocą specjalnych testów można wykryć przeciwciała anty-HIV. Po ustąpieniu
objawów ostrych, organizm przechodzi w fazę zakażenia bezobjawowego, które trwa średnio do 10 lat.
- Osoby chore czują się dobrze, ale w tym czasie zakażają innych. Po kilku latach pojawiają się późne objawy
choroby AIDS wiążące się z postępującym zanikiem odporności. Stąd właśnie wzięła się nazwa AIDS - zespół
nabytego niedoboru odporności.
- Objawy późne:
a) gorączka,
b) chudnięcie,
c) silne pocenie się,
d) męczliwość,
e) uporczywy kaszel,
f) bóle stawowe i mięśniowe,
g) duszność,
h) stany zapalne jamy ustnej,
i) biegunki,
j) zaburzenia psychiczne i neurologiczne.
- Przyczyną zgonu jest postępujące wyniszczenie organizmu
- NIGDY NIE WYSTĘPUJE OBJAW PIERWOTNY
- Objawy mogą być obecne już przy urodzeniu lub pojawiają się w ciągu 2 pierwszych miesięcy życia, a w
niektórych przypadkach nie stwierdza się ich wogóle
- Zmiany skórne:
- nawrotowa osutka plamista, grudkowa, krostkowa(rzadko), pęcherzowa
- o. pęcherzowa: najczęściej na stopach i dłoniach, nigdy na błonach śluzowych; pęcherze łatwo pękaja
i przekształcają się w nadżerki z nacieczoną podstawą
- o. plamista: wykwity są duże, nieregularnie rozmieszczone, zlewają się; najczęściej twarz, pośladki,
dłonie i stopy
- o. grudkowa i grudkowo-plamista: rozsiane, najczęściej zajmują twarz i pośladki
- zmiany umiejscowione wokół odbytu i jamy ustnej są nacieczone; płacz i defakacjapowodują
powstawanie promieniście ułożonych pęknięć, które po wygojeniu pozostawiaja charakterystyczne
blizny - blizny Parrota
- na pośladkach, dłoniach i stopach powstają ciemnoczerwone, zlewne nacieki z napietą i połyskującą
powierzchnią - „lakierowane pośladki"
- Zmiany na błonach śluzowych:
- Zmiany zapalne na błonach śluzowych nosa, które doprowadzają do upośledzenia jej drożności, co
utrudnia oddychanie i ssanie - sapka kiłowa
- Na błonach śluzowych jamy ustnej zmiany jak w kile nabytej
- Zmiany kostne, stawowe:
- dotyczą głównie kości długich (najczęściej kończyn górnych)
- symetryczne
- polegają na zaburzeniu prawidłowego rozwoju kości typu osteochondritis
- może to prowadzić do: oddzielnia nasasy trzony kości co powoduje duże dolegliwości bólowych,
powstania zaburzeń ruchowych kończyn - porażenie rzekome Parrota
- zapalenie kiłowe okostnej
- Zmiany w narządach wewnętrznych:
- Mogą być jedynym objawem w przebiegu kiły wrodzonej wczesnej
- powiększenie obwodowych wzłów chłonnych
- anemia hemolityczna i leukocytoza
- powiększenie wątroby, następnie włóknienie i marskość
- powiększenie śledziony
- zmiany w nerkach
- kiła układu nerwowego
- zmiany w płucach - pneumonia alba
- kiłowe zapalenie jąder
- zapalenie naczyniówki i siatkówki
;