Only $35.99/year

les 12 - ontwikkeling van het zenuwstelsel

Terms in this set (80)

Het orthosympathische zenuwstelsel, ook wel het sympathische zenuwstelsel genoemd, is het deel van het
autonome zenuwstelsel dat de organen zodanig beïnvloedt dat het lichaam arbeid kan verrichten.
Hiervoor is energie nodig. Het orthosympathische zenuwstelsel bevordert dan ook de dissimilatie, waarbij
energie vrijkomt. Het andere deel van het autonome zenuwstelsel heet het parasympathische
zenuwstelsel.
Het orthosympathische deel zorgt bij activiteit van het lichaam onder andere voor een hogere
hartslagfrequentie, constrictie van de bloedvaten in de spieren (door aanwezigheid van bèta 2-receptoren
in de bloedvaten) en een hogere ademfrequentie, maar remt de spijsvertering. Wanneer het
orthosympathische zenuwstelsel niet actief is dan is het lichaam in rust, de spijsvertering dan juist wel
actief.
Bij het orthosympathische zenuwstelsel worden impulsen vanuit het ruggenmerg via de grensstrengen
naar de organen geleid. Dit wordt ook wel aangeduid als de pre- en postganglionaire vezels.
Grensstrengen zijn twee reeksen van ganglia links en rechts van de wervelkolom. Vanuit deze ganglia
lopen zenuwen naar de organen.

In het thorakaal en het bovenste deel van het lumbaal gebied (tot L2) van het ruggenmerg vormen de
neuroblasten ook een laterale hoorn (of cornu laterale); hun uitlopers lopen als preganglionaire vezels
naar de orthosympatische ganglia. Deze vezels verlaten het ruggenmerg via de ventrale hoornen. Ook in
het sacraal gebied (S2- S4) wordt een laterale hoorn aangelegd, de preganglionaire vezels van deze
neuronen lopen naar de parasympatische ganglia