Only $35.99/year

les 17 - het autonome zenuwstelsel

Terms in this set (20)

Vanuit deze paravertebrale ganglia kunnen de OSy-vezels hun doelorgaan bereiken op drie
verschillende manieren.
- Ze vormen in het paravertebrale ganglion ter hoogte van hetzelfde
ruggenmergsegment synaps met een postganglionaire vezel, die via de ramus
communicans griseus (grijs; postganglionair zonder myeline) tergugloopt naar de
spinale zenuw. Ze lopen dan verder in de dorsale of ventrale ramus van de spinale
zenuw.


- Ze lopen doorheen (zonder er synaps te vormen) het paravertebrale ganglion van
heetzelfde ruggenmergsegment naar een paravertebraal ganglion dat meer craniaal
of caudaal gelegen is; bijvoorbeeld naar de cervicale sympathische ganglia in de hals
of naar de sacrale ganglia.
Daar vormen ze synaps met postganglionaire vezels die terug via de ramus
communicans griseus de cervicale of sacrale spinale zenuwen bereiken. Andere
postganglionaire vezels vormen een plexus rond grote bloedvaten en bereiken samen
met de vertakkingen van dat bloedvat hun effectororgaan. Voorbeeld: vanuit de
cervicale ganlia langs de arteria carotis interna (tak van de halsslagader) tot in de
schedelholte, de zogenaamde plexus caroticus
- Ze lopen doorheen (zonder er synaps te vormen) het paravertebrale ganglion van
hetzelfde ruggenmergsegment, dat verlaten ze dit ganglion als een aparte zenuw om
verder te lopen naar een prevertebraal ganglion. Ter hoogte van het prertebrale
ganglion vormen ze synaps met postganglionaire vezels.
De preganglionaire vezels die op deze manier de prevertebrale ganglia bereiken, zijn
de nervi splanchnici.
Uit ruggenmergsegment Th5 ot Th9 ontstaat de nervus splanchicus major;
Uit ruggenmergsegment Th10 en Th11 ontstaat de nervus splanchnicus minor.