Only $2.99/month

Terms in this set (18)

-do 2h, przechowywanie w 4°C do 24h
-Wskazania: ciężkie zapalenie płuc, brak reakcji na podane wcześniej antybiotyki, postać jamista
zakażenia, choroba alkoholowa, zapalenie płuc u pacjenta z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc,
obecność wysięku opłucnowego, dodatni wynik testu na obecność antygenu Streptococcus
pneumoniae czy Legionella pneumophila w moczu.
-Plwocinę najlepiej pobiera się rano, w ciągu godziny po przebudzeniu, przed odkrztuszeniem należy
wypłukać jamę ustną przegotowaną wodą. Do badania potrzebna jest nam wydzielina z drzewa
oskrzelowego, nie ślina z jamy ustnej. Plwocinę odkrztuszamy do specjalnych pojemników, do
badania potrzeba 1-5ml, plwocinę należy przesłać do laboratorium w ciągu 2 godzin, jeśli nie ma
takiej możliwości, można ją przechowywać i transportować w temperaturze 4°C do 24 godzin.
-Cechy mikroskopowe plwociny będącej materiałem diagnostycznym: poniżej 10 komórek
nabłonkowych w polu widzenia (powiększenie x100), powyżej 25 leukocytów w polu widzenia
(powiększenie x100), dominuje jeden typ drobnoustroju (powiększenie x1000).
Cechy mikroskopowe plwociny nasuwającej podejrzenie zakażenia o etiologii atypowej: poniżej 10
komórek nabłonkowych w polu widzenia (powiększenie x100), powyżej 25 leukocytów w polu
widzenia (powiększenie x100), brak flory bakteryjnej.
Cechy mikroskopowe plwociny niebędącej materiałem diagnostycznym: poniżej 10 komórek
nabłonkowych w polu widzenia (powiększenie x100), powyżej 25 leukocytów w polu widzenia
(powiększenie x100), różnorodne bakterie (powiększenie x1000).
Oprócz plwociny można też pobierać płyn opłucnowy czy aspiraty tchawicze
podejrzenie sepsy
podejrzenie infekcyjnego zapalania wsierdzia (przewlekłe lub podostre - 3 posiewy krwi w 6-
godzinnych odstępach; ostre zakażenie - 2 posiewy w odstępnie nie większym niż 1 godzina,
aby nie opóźniać podania antybiotyku; podejrzenie u pacjenta w trakcie antybiotykoterapii -
u stabilnego pacjenta odstawić antybiotyk i zrobić 3 posiewy krwi)
odcewnikowe zakażenie łożyska krwi (posiew końcówki cewnika i krwi żylnej, różnica w
czasie pobrania materiału minimum 2 godziny, potwierdzenie odcewnikowego zakażenia gdy:
ten sam drobnoustrój w obu posiewach, 5-krotnie wyższe miano bakterii w posiewie z
końcówki cewnika)
gorączka o nieznanej etiologii (2-3 próbki pobrane jedna po drugiej z różnych miejsc, w razie
ujemnych posiewów powtórzyć po 24-48 godzinach; w międzyczasie inne badania
bakteriologiczne)
zapalenie płuc dorosłych (2-3 próbki, pobrane jedna po drugiej z różnych miejsc w fazie
ostrej choroby, głównie sieje się w ciężkich zakażeniach, czynniki obciążające pacjenta:
wysięk opłucnowy, neutropenia, alkoholizm [bakterie beztlenowe z ubytków w zębach],
przewlekłe schorzenia wątroby)
zapalenie płuc u dzieci (wykonuje się jednocześnie badania w kierunku grypy i innych
wirusów, badania w kierunku drobnoustrojów atypowych Mycoplasma pneumoniae,
Chlamydia pneumoniae, u pacjentów z nawracającymi zapaleniami czy niedoborami
immunologicznymi wykonuje się płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe)
zaostrzenie przewlekłej, obturacyjnej choroby płuc
powikłane zakażenie układu moczowego - urosepsa
zapalenie otrzewnej
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (2-3 próbki, pobrane jedna po drugiej z różnych
miejsc w fazie ostrej choroby)
zakażenie skóry i tkanek miękkich
zapalenie kości czy stawów (2-3 próbki, pobrane jedna po drugiej z różnych miejsc w fazie
ostrej choroby)
-wykrywanie antygen drobnoustrojów w materiale klinicznym (testy seroogiczne)
-wykrywanie DNA?RNA drobnoustrojów
-Badanie mikroskopowe - barwienia metodą Grama/ Ziehl-Nielsena (kwasooporne lub nie), Giemsy (pierwotniaki), w ciemny polu, mniej
wartościowe od hodowli, pozwalają jednak na szybszą identyfikację, wymagają 105
bakterii/ml, mała dokładność, najlepiej gdy drobnoustrój barwi się charakterystycznie i odróżnia się tym od flory fizjologicznej, preparat nie powinien pochodzić z miejsc bogatych w drobnoustroje, gdyż utrudnia to
poszukiwania czynnika etiologicznego.
-Hodowla na podłożach sztucznych - pozwala na wykonanie antybiogramu, identyfikację pęłną, ale wymaga czasu.
Identyfikacja serologizna - nieznana bakteria jest mieszana z surowicą zawierającą p-c dla szukanego drobnoustroju, makroskopowo obserwowane są reakcje między p-c a antygenami identyfikowanej bakterii
-Badanie bakteriologiczne ogólne (posiew) - wykonujemy preparat bezpośredni (mikroskopowy) oraz
jednocześnie siejemy na podłoża wzbogacone i ew. różnicujące, jeśli mamy podejrzenie co do
czynnika etiologicznego.
Badanie bakteriologiczne specjalistyczne - wykonuje się konkretne hodowle w kierunku
konkretnych już drobnoustrojów.
Metody identyfikacji wyhodowanych drobnoustrojów - testy biochemiczne (ocena zdolności
metabolizowania składników podłoża, obecność konkretnych enzymów np. katalaza, oporność czy
wrażliwość na czynniki biochemiczne, metoda mikropłytkowa - płytka z szeregiem odczynników,
które zmieniają kolory w zależności od tego, czy zostały zmetabolizowane czy nie), testy serologiczne
- określanie antygenu przy użyciu znanych nam surowic.
Wykrywanie obecności antygenów bakteryjnych w materiale klinicznym - testy lateksowe (np.
bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), immunofluorescencja bezpośrednia (Legionella
pneumophilia, Bordetella pertusis, Chlamydia trachomatis), ELISA.
Metody biologii molekularnej - PCR, sonda genetyczna (poszukiwanie konkretnych jednoniciowych
sekwencji DNA przy użyciu komplementarnych sekwencji, często znakowanych radioaktywnie).