Only $35.99/year

[Immunologia] - bank egzaminy

Terms in this set (1099)

niezapalna układowa choroba tkanki łącznej, charakteryzująca się współwystępowaniem zakrzepicy naczyniowej lub powikłań położniczych oraz krążących przeciwciał antyfosfolipidowych.Przypuszcza się, że przeciwciała antyfosfolipidowe hamują aktywne białko C i antytrombinę III oraz aktywują czynnik tkankowy. Powodują w ten sposób aktywację kaskady krzepnięcia i występowanie zmian zakrzepowo-zatorowych.
Ponadto, przeciwciała antyfosfolipidowe wiążą się z β2-glikoproteiną 1 śródbłonka naczyniowego powodując zwiększone wytwarzanie cytokin zapalnych i cząsteczek adhezyjnych.
Przeciwciała antyfosfolipidowe - niejednorodna grupa autoprzeciwciał klas IgG, IgM i IgA skierowanych przeciw określonym ujemnie naładowanym fosfolipidom oraz wiążącym fosfolipidy białkom osocza. Jednym z takich fosfolipidów jest kardiolipina, stąd dawniej używana także nazwa przeciwciała antykardiolipinowe. Schorzenie nazywane zespołem antyfosfolipidowym wiąże się z obecnością przeciwciał antyfosfolipidowych we krwi.
Ważne znaczenie w rozwoju zespołu antyfosfolipidowego odgrywa kofaktor β-2 glikoproteina I, ponieważ, jak się obecnie uważa, warunkuje on działanie prozakrzepowe przeciwciał antyfosfolipidowych. Inne kofaktory to: protrombina, białko S, białko C, trombomodulina i aneksyna.
Nie zawsze obecność przeciwciał antyfosfolipidowych ma znaczenie patologiczne. Niekiedy te przeciwciała pojawiają się w przebiegu zakażeń bakteryjnych, wirusowych i pasożytniczych (np. kiły). Znane są także przypadki pojawiania się we krwi przeciwciał antyfosfolipidowych przy stosowaniu niektórych leków (np. hydralazyna, prokainamid,chinidyna, chloropromazyna).