Only $35.99/year

Terms in this set (18)

Co wiesz o fizjologii trzustki?
Trzustka ma zarówno część zewnątrzwydzielniczą, jak i endokrynną.
Gruczoły, które uwalniają swoje wydzieliny do krwi, nazywane są gruczołami dokrewnymi. Różnią się one od gruczołów zewnątrzwydzielniczych, które wydzielają swoją wydzielinę na zewnątrz lub do przewodu pokarmowego (gruczoły potowe, ślinowe itp.).
Jako gruczoł zewnątrzwydzielniczy (część wydalnicza) wydziela do kanału jelitowego wydzielinę bogatą w enzymy trawienne i wodorowęglany.
Jako gruczoł dokrewny (część inkrecyjna) wytwarza w komórkach wysp Langerhansa (narządzie wyspowym) trzy hormony, które uwalniane są do krwi: insulina i glukagon regulują metabolizm węglowodanów, somatostatyna spowalnia procesy trawienne oraz hormon wzrostu przysadki (GH).
Wydzieliny trzustkowe:
Trzustka produkuje dziennie około 1,5 litra wydzieliny. Ze względu na wysoki udział wodorowęglanów wydzielina ma wartość pH od 8 do 8,4 (zakres zasadowy). Wraz z alkalicznymi wydzielinami żółci i soku jelitowego neutralizuje kwaśny sok żołądkowy. Po dostaniu się wydzieliny trzustkowej miazga ma wartość pH 7-8. Ta wartość pH jest optymalna dla działania enzymów trawiennych trzustki.
Enzymy trawienne trzustki:
Trzustka wytwarza kilka enzymów niezbędnych do rozkładania żywności (białek, węglowodanów i tłuszczów). Oto wybór:
Białka: trypsyna, chymotrypsyna, elastaza, karboksypeptydaza A i B,
Węglowodany: -amylaza,
Tłuszcze: lipaza, fosfolipaza A,
Kwasy nukleinowe: nukleaza.
Amylaza, lipaza i nukleaza, które nie są w stanie zaatakować własnej tkanki organizmu, są wydzielane w formie aktywnej. Enzymy rozszczepiające białka są produkowane jako nieaktywne prekursory (zymogeny) w celu ochrony tkanki trzustki i są aktywowane tylko w dwunastnicy przez utworzoną tam enterokinazę.
Regulacja funkcji zewnątrzwydzielniczej trzustki:
Nerw: Nerw błędny (nerw przywspółczulny) stymuluje przede wszystkim wydzielanie enzymów.
Hormonalne: Podrażnienie błony śluzowej dwunastnicy kwasem solnym, kwasami żółciowymi i pokarmem prowadzi do wydzielania hormonów z błony śluzowej dwunastnicy:
sekretyna: pobudza trzustkę do produkcji wody i jonów wodorowęglanowych,
Cholecystokinina: stymuluje trzustkę do wytwarzania wydzieliny bogatej w enzymy.
Hormony trzustki:
Jeśli chodzi o hormony, trzustka produkuje insulinę i glukagon, które działają jako odpowiedniki regulujące metabolizm glukozy i somatostatyny.
Insulina:
Niezbędna insulina ma za zadanie usprawnienie wykorzystania glukozy w tkankach organizmu. insulina
zwiększa transport glukozy przez błonę komórkową włókien mięśniowych,
wspomaga rozkład glukozy,
zwiększa tworzenie glikogenu (glikogen = forma magazynująca glukozę) w mięśniach i wątrobie,
zwiększa tworzenie białka i tłuszczu z węglowodanów,
promuje wchłanianie wolnych kwasów tłuszczowych w metabolizmie tłuszczów, które są następnie magazynowane jako tłuszcz zapasowy w postaci trójglicerydów.
Glukagon:
Glukagon jest antagonistą insuliny. Zwiększa rozkład glikogenu w wątrobie oraz sprzyja powstawaniu nowej glukozy z mleczanu. Oba procesy zwiększają poziom cukru we krwi. Glukagon ingeruje również w metabolizm lipidów, zwiększając rozkład kwasów tłuszczowych w wątrobie.
Somatostatyna (GHIH, hormon hamujący hormon wzrostu)
Hormon ten spowalnia hormon wzrostu przysadki (GH), wydzielanie insuliny i glukagonu, motorykę przewodu pokarmowego i pęcherzyka żółciowego oraz wydzielanie soków trawiennych. Ogólnie rzecz biorąc, spowalnia wydajność trawienia jelit i przeciwdziała wahaniom poziomu glukozy we krwi.
Was wissen Sie über die Physiologie der Bauchspeicheldrüse?
Die Bauchspeicheldrüse hat sowohl exokrine, als auch endokrine Anteile.
Drüsen, die ihre Sekrete ins Blut abgeben, werden endokrine Drüsen genannt. Sie werden von exokrinen Drüsen unterschieden, die ihre Sekrete nach außen oder in den Verdauungstrakt absondern (Schweißdrüsen, Speicheldrüsen u. a).
Als exokrine Drüse (exkretorischer Anteil) sondert sie ein Sekret in den Darmkanal ab, das reich an Verdauungsenzymen und Bikarbonat ist.
Als endokrine Drüse (inkretorischer Anteil) produziert sie in den Langerhans Inselzellen (Inselorgan) drei Hormone, die ins Blut abgegeben werden: Insulin und Glukagon regulieren den Kohlenhydratstoffwechsel, Somatostatin bremst die Verdauungsprozesse wie auch das hypophysäre Wachstumshormon (GH).
Bauchspeicheldrüsensekret:
Täglich werden von der Bauchspeicheldrüse ca. 1,5 l Sekret produziert. Durch einen hohen Anteil an Bikarbonat hat das Sekret einen pH-Wert von 8 bis 8,4 (alkalischer Bereich). Zusammen mit den alkalischen Sekreten der Galle und des Darmsaftes neutralisiert es den sauren Magensaft. Der Speisebrei hat nach Einmündung des Bauchspeicheldrüsensekrets einen pH-Wert von 7-8. Dieser pH-Wert ist optimal für die Wirkung der Verdauungsenzyme der Bauchspeicheldrüse.
Die Verdauungsenzyme der Bauchspeicheldrüse:
Die Bauchspeicheldrüse stellt mehrere Enzyme her, die für die Spaltung der Nahrung (Eiweiße, Kohlenhydrate und Fette) notwendig sind. Hier eine Auswahl:
Eiweiße: Trypsin, Chymotrypsin, Elastase, Carboxypeptidase A und B,
Kohlenhydrate: -Amylase,
Fette: Lipase, Phospholipase A,
Nukleinsäuren: Nuklease.
Amylase, Lipase und Nuklease, die nicht in der Lage sind körpereigenes Gewebe anzugreifen, werden in aktiver Form sezerniert. Die eiweißspaltenden Enzyme werden zum Schutz des Pankreasgewebes als inaktive Vorstufen (Zymogene) produziert und erst im Duodenum durch die dort gebildete Enterokinase aktiviert.
Regulation der exokrinen Funktion der Bauchspeicheldrüse:
Nerval: Der N. vagus (Parasympathikus) stimuliert vorzugsweise die Enzymsekretion.
Hormonell: Der Reiz der Duodenalschleimhaut durch Salzsäure, Gallensäuren und Nahrungsmittel führt zur Sekretion von Hormonen der Duodenalschleimhaut:
Sekretin: stimuliert die Bauchspeicheldrüse zur Produktion von Wasser und Bikarbonationen,
Cholezystokinin: stimuliert die Bauchspeicheldrüse zur Produktion eines enzymreichen Sekrets.
Die Hormone der Bauchspeicheldrüse:
An Hormonen produziert die Bauchspeicheldrüse Insulin und Glukagon, die als Gegenspieler den Glukosestoffwechsel regulieren und Somatostatin.
Insulin:
Das lebensnotwendige Insulin hat die Aufgabe, die Verwertung der Glukose in den Geweben des Körpers zu verbessern. Insulin
steigert den Transport der Glukose durch die Zellmembran der Muskelfasern,
fördert den Abbau der Glukose,
steigert die Glykogenbildung (Glykogen = Speicherform der Glukose) in Muskel und Leber,
steigert die Eiweiß- und Fettbildung aus Kohlenhydraten,
fördert im Fettstoffwechsel die Aufnahme freier Fettsäuren, die dann als Depotfett in Form von Triglyzeriden gespeichert werden.
Glukagon:
Glukagon ist der Gegenspieler (Antagonist) des Insulins. Er steigert den Glykogenabbau in der Leber und fördert die Neubildung von Glukose aus Laktat. Durch beide Vorgänge wird der Blutzuckerspiegel erhöht. Glukagon greift auch in den Fettstoffwechsel ein, indem es den Abbau von Fettsäuren in der Leber steigert.
Somatostatin (GHIH, Growth Hormone-Inhibiting Hormon)
Dieses Hormon bremst das hypophysäre Wachstumshormon (GH, Growth Hormone), die Sekretion von Insulin und Glukagon, die Motilität des Magen-Darm-Traktes und der Gallenblase und die Sekretion von Verdauungssäften. Insgesamt verlangsamt es die Verdauungsleistung des Darmes und wirkt Blutglukoseschwankungen entgegen.
Zademonstruj (na lalce) opukiwanie płuc i przemieszczenie oddechowe płuc.
Płuca z opukiwaniem: Stukając = opukiwanie w klatkę piersiową, płuca zawierające powietrze można oddzielić od otaczających narządów i tkanek nie zawierających powietrza (przepona, serce, mięśnie klatki piersiowej). Badacz stuka paliczek środkowy lewego palca środkowego mocno dociśnięty do ściany klatki piersiowej (= palec plesymetrowy) środkowym palcem prawej ręki (= palec opukowy) Zmiany patologiczne w tkance płucnej lub opłucnej (naciek opłucnowy wysypka, rozedma płuc, wysięk opłucnowy, odma opłucnowa itp.). Rozróżnia się nad tkanką płuc normalny = dźwięczny dźwięk stukania płuc od naddźwiękowego (powyżej mocno przewiewny) lub stłumionego (= dźwięk ud; mało powietrza, dużo tkanki) stukania. Naddźwiękowe odgłosy stukania występują np. w rozedmie i odmie opłucnowej, przytłumiony odgłos stukania w opłucnej, wysięk opłucnowy lub ropniak opłucnej i zapalenie płuc. Rzadkie znaleziska związane z opukiwaniem płuc to bębenkowy dźwięk stukania (zwykle przez wypełnione powietrzem pętle jelitowe!) W jamach gruźliczych i amforyczny dźwięk również przez jamy płucne. Przemieszczenie oddechowe płuc jest ubijane od tylnej strony w porównaniu z pacjentem siedzącym (lub leżącym). Dolna granica płuc (w przybliżeniu na poziomie 11 kręgu piersiowego) jest porównywana z perkusją z maksymalnym wdechem i maksymalnym wydechem. Ruch oddechowy płuc u osób zdrowych wynosi około 4-5 cm.
Demonstrieren Sie (an einer Puppe) die Lungenperkussion und die Atemverschieblichkeit der Lunge.
Perkussion Lunge:Durch Beklopfen = Perkussion des Thorax kann die lufthaltige Lunge von nicht lufthaltigen umgebenden Organen und Geweben (Zwerchfell, Herz, Thoraxmuskulatur) abgegrenzt werden. Der Untersucher beklopft das Mittelglied des linken, fest an die Thoraxwand gedrückten Mittelfingers (=Plessimeterfinger) mit dem Mittelfinger der rechten Hand (=Perkussionsfinger).Pathologische Veränderungen des Lungengewebes oder der Pleura (Infiltrat, Pleuraschwarte, Emphysem, Pleuraerguss, Pneumothorax u.a.) können so erkannt werden. Man unterscheidet über dem Lungengewebe den normalen = sonoren Lungenklopfschall von einem hypersonoren (über stark lufthaltigem) bzw. einem gedämpften (= Schenkelschall; wenig Luft, viel Gewebe) Klopfschall. Hypersonorer Klopfschall findet sich z.B. beim Emphysem und Pneumothorax, gedämpfter Klopfschall bei Pleuraschwarte, Pleuraerguss oder Pleuraempyem und Pneumonie. Seltene Befunde bei der Perkussion der Lunge sind ein tympanitischer Klopfschall (normalerweise über luftgefüllten Darmschlingen!) bei tuberkulösen Kavernen und der metallisch klingende amphorische Klopfschall ebenfalls über Lungenkavernen. Die Atemverschieblichkeit der Lunge wird seitenvergleichend am sitzenden (oder liegenden) Patienten von dorsal perkutiert. Man vergleicht perkutorisch die untere Lungengrenze (etwa auf Höhe des 11. Brustwirbels) bei maximaler Inspiration und maximaler Exspiration. Die respiratorische Lungenverschieblichkeit beträgt beim Gesunden etwa 4-5 cm.
Czy możesz mi bardziej szczegółowo wyjaśnić pojęcie systemu TNM z dziedziny onkologii?
Klasyfikacja TNM to uznana na całym świecie ocena stopnia zaawansowania nowotworów złośliwych. Wykorzystuje m.in. litery T, N i M:
T: zasięg guza pierwotnego,
N: zajęcie regionalnych węzłów chłonnych,
M: przerzuty odległe.
Ponadto stopień ekspansji guza opisano liczbami 0-4.
Liczba po guzie pierwotnym („T") wskazuje wielkość i zasięg guza. Im większy rozmiar guza, tym większa liczba (1: mały guz, 4: bardzo duży guz rozprzestrzeniający się na inne tkanki). Litera „N" (= węzeł: węzeł) wskazuje, czy iw jakim stopniu zajęte są węzły chłonne w sąsiedztwie guza (od 0: brak infekcji, do 3: ciężka infekcja). Litera „M" (= przerzuty) wskazuje na brak lub obecność przerzutów odległych. Jeśli nie ma przerzutów, po „M" następuje liczba 0, w przeciwnym razie liczba 1. Przykład: Jeśli był bardzo mały guz pierwotny, który zaatakował już sąsiadujące węzły chłonne, ale nie miał jeszcze przerzutów, skrócony być dla tego guza: T1 N1 M0.
Po leczeniu diagnoza jest sprawdzana mikroskopowo. Bardziej wiarygodne histologiczne potwierdzenie diagnozy po leczeniu jest oznaczone literą „p" (dla postterapeutycznego). Po poterapeutycznym histologiczno-patologicznym potwierdzeniu diagnozy, klasyfikacja guza dla wskazanego powyżej guza będzie wyglądać następująco: pT1 pN1 pM0.
W przypadku guzów histopatologiczny stopień złośliwości podaje się również za pomocą litery „G" („stopniowanie") i cyfr 1-4.
Ważnymi kryteriami są atypia jądra komórkowego, częstość podziałów komórek (mitoz) oraz stopień zróżnicowania komórki nowotworowej (podobieństwo komórki do pierwotnej tkanki). Klasyfikowanie środków

G1: niski stopień złośliwości (wysoki stopień zróżnicowania, dobrze zróżnicowany),

G2: średni stopień złośliwości (średni stopień zróżnicowania, średnio zróżnicowany),
G3: wysoki stopień złośliwości (niski stopień zróżnicowania, słabo zróżnicowany),
G4: wysoki stopień złośliwości (niezróżnicowany, anaplastyczny).
Link zewnętrzny film edukacyjny: schemat TNM część 1
Link zewnętrzny film edukacyjny: schemat TNM część 2
Können Sie mir den Begriff TNM-System aus dem onkologischen Fachgebiet näher erklären?
Die TNM-Klassifikation ist eine international anerkannte Stadieneinteilung maligner Tumoren. Sie benützt u. a. die Buchstaben T, N und M:
T: Ausdehnung des Primärtumors,
N: Befall regionärer Lymphknoten,
M: Fernmetastasen.
Zusätzlich wird der Grad der Tumorausdehnung mit den Zahlen 0-4 beschrieben.
Die Zahl hinter dem Primärtumor („T") gibt die Größe und Ausdehnung des Tumors an. Die Zahl ist umso höher, je größer die Ausdehnung des Tumors ist (1: kleiner Tumor, 4: sehr großer Tumor mit Übergreifen auf andere Gewebe). Der Buchstabe „N" (= engl. node: Knoten) gibt an ob und in welchem Ausmaß Lymphknoten in der Umgebung des Tumors befallen sind (von 0: kein Befall, bis 3: starker Befall). Der Buchstabe „M" (= Metastase) zeigt das Fehlen oder Vorhandensein von Fernmetastasen an. Sind keine Metastasen vorhanden, steht hinter dem „M" die Zahl 0, ansonsten die Zahl 1. Beispiel: Läge ein noch sehr kleiner Primärtumor vor, der die eng benachbarten Lymphknoten bereits befallen, aber noch keine Metastasen gebildet hätte, so wäre die Kurzschreibweise für diesen Tumor: T1 N1 M0.
Nach der Behandlung wird die Diagnose mikroskopisch überprüft. Die verlässlichere histologische posttherapeutische Sicherung der Diagnose wird durch den Buchstaben „p" (für posttherapeutisch) angezeigt. Nach posttherapeutischer histologisch-pathologischer Sicherung der Diagnose würde die Tumorklassifikation für den oben angegebenen Tumor lauten: pT1 pN1 pM0.
Für die Tumoren wird außerdem der histopathologische Malignitätsgrad mit dem Buchstaben „G" („Grading" = Gradierung) und den Ziffern 1-4 angeben.
Wichtige Kriterien sind dabei Atypien des Zellkerns, Häufigkeit der Zellteilungen (Mitosen) und Differenzierungsgrad der Tumorzelle (Ähnlichkeit der Zelle zum Ursprungsgewebe). Klassifikatorisch bedeutet

G1: geringer Malignitätsgrad (hoher Differenzierungsgrad, gut differenziert),

G2: mittlerer Malignitätsgrad (mittlerer Differenzierungsgrad, mäßig differenziert),
G3: hoher Malignitätsgrad (geringer Differenzierungsgrad, schlecht differenziert),
G4: hoher Malignitätsgrad (undifferenziert, anaplastisch).
Externer Link Lehrfilm: TNM-Schema Teil 1
Externer Link Lehrfilm: TNM-Schema Teil 2