Only $35.99/year

Terms in this set (23)

Co wiesz o sterylizacji i dezynfekcji narzędzi?
DEZYNFEKCJA
Instrumenty i urządzenia powinny być dezynfekowane i czyszczone jak najszybciej po użyciu. W razie potrzeby należy je rozłożyć na poszczególne części.
W zależności od instrumentu możliwa jest wilgotna dezynfekcja termiczna lub chemiczna. Jeśli to możliwe, należy używać wilgotnego ciepła. Dezynfekcja narzędzi wilgotnym ciepłem: Możliwe metody to:
Wygotować
Płukanie w automatycznych urządzeniach do dezynfekcji i czyszczenia
jeśli mają być osiągnięte temperatury powyżej 100°C: leżąc w wodzie w autoklawie (patrz: proces sterylizacji)
Dezynfekcja narzędzi metodami chemicznymi: Wszystkie powierzchnie narzędzi muszą być zwilżone; kontakt ze środkiem dezynfekującym nie może być utrudniony przez pęcherzyki powietrza. W każdym przypadku należy użyć świeżego roztworu dezynfekującego. Widocznie zabrudzone lub skażone obszary są ścierane natychmiast po umieszczeniu w roztworze. Węże i puste korpusy są przepłukiwane i napełniane środkiem dezynfekującym pozbawionym powietrza.
STERYLIZACJA
Do sterylizacji dostępne są:
Procesy cieplne
Duchota:
200°C - 10 minut
180°C-30 minut 160°C-200 minut
Wilgotne ciepło (autoklaw):
134°C, 3,04 bar (nadciśnienie 2 bar), 5 minut
120°C, 2,05 bar (nadciśnienie 1 bar), 20 minut
Proces chemiczny
Tlenek etylenu
Aldehydy
Nadtlenki
Procedury fizyczne
Promienie radioaktywne (promieniowanie beta lub gamma)
Proces mechaniczny
Sterylna filtracja
Ogólne zasady sterylizacji
Zawsze należy preferować metody termiczne dla przedmiotów, które mają być wielokrotnie używane w praktyce i muszą być sterylizowane.
Ze względu na znacznie niższą przewodność cieplną powietrza, sterylizacja parowa o wyższej zawartości energii (autoklaw) jest lepsza od procesu suchym ciepłem. Para jest doprowadzana do wymaganej temperatury (> 100 ° C) z nadciśnieniem.
Przedmioty do sterylizacji muszą być czyste; dlatego są dezynfekowane i czyszczone przed sterylizacją.
Materiał nie może być przechowywany zbyt ciasno, ponieważ optymalną sterylizację można założyć tylko wtedy, gdy medium sterylizujące (gorące powietrze, wilgotne ciepło itp.) może dostać się wszędzie. Podłogi pośrednie w komorze sterylizacyjnej muszą być perforowane.
Przedmioty do sterylizacji muszą być zapakowane w taki sposób, aby można je było aseptycznie wyjąć po sterylizacji i były chronione przed ponownym zanieczyszczeniem do następnego użycia; opakowanie nie może negatywnie wpłynąć na skuteczność sterylizacji.
Należy wyprodukować małe jednostki opakowaniowe, ponieważ po otwarciu opakowania lub pojemników wszystkie przechowywane sterylne elementy nie mogą być dłużej uważane za sterylne. (np. metalowe pojemniki, w których przechowywanych jest kilka narzędzi).
Na czas całego procesu sterylizacji składa się czas nagrzewania, czas równowagi (aby uzyskać jak najbardziej równomierną temperaturę w całym urządzeniu), czas ekspozycji (składający się z czasu uśmiercania i dodatku bezpieczeństwa) oraz chłodzenia czas. Cały proces trwa więc znacznie dłużej niż tylko wspomniany czas ekspozycji!
Wskaźniki obróbki chemicznej lub fizycznej (np. wskaźniki barwne) powinny być wykorzystywane do:
rozróżniać towary sterylizowane i niesterylizowane,
aby sprawdzić, czy została osiągnięta wymagana temperatura.
Należy prowadzić ewidencję procesów sterylizacji („dziennik").
Kontrole mikrobiologiczne z zatwierdzonymi wskaźnikami biologicznymi są wymagane co najmniej co sześć miesięcy lub po 400 cyklach w celu sprawdzenia, czy sterylizator działa prawidłowo.
(Używane są próbki z zarodnikami Bacillus stearothermophilus. Po przeprowadzeniu testu są one inkubowane i oceniany jest wzrost zarodników. Pakiety zarodników zawierają glebę zawierającą zarodniki (inkubacja 14 dni); Paski zarodników: inkubacja tylko 4 dni; Probówki z certyfikatem: tylko inkubacja 1 dzień.)
Was wissen Sie über die Sterilisation und Desinfektion von Instrumenten?
DESINFEKTION
Instrumente und Geräte sollten möglichst unmittelbar nach Gebrauch desinfiziert und gereinigt werden. Sie sind gegebenenfalls in Einzelteile zu zerlegen.
Es kommt - je nach Instrument - feuchte Wärme oder chemische Desinfektion in Frage. Wenn möglich, sollte feuchte Wärme angewendet werden. Instrumentendesinfektion mittels feuchter Wärme: Mögliche Verfahren sind:
Auskochen
Spülen in automatischen Desinfektions- und Reinigungsapparaten
wenn Temperaturen über 100°C erreicht werden sollen: in Wasser liegend in einem Autoklaven (siehe: Sterilisationsverfahren)
Instrumentendesinfektion mittels chemischer Verfahren: Alle Oberflächen des Instruments müssen benetzt werden; der Kontakt zum Desinfektionsmittel darf nicht durch Luftblasen behindert sein. Es ist jeweils eine frische Desinfektionslösung zu verwenden. Sichtbar verschmutzte bzw. kontaminierte Stellen werden unmittelbar nach dem Einlegen in die Lösung abgerieben. Schläuche und Hohlkörper werden durchspült und luftfrei mit Desinfektionsmittel gefüllt.
STERILISATION
Zur Sterilisation stehen zur Verfügung:
Thermische Verfahren
Trockene Hitze:
200 °C-10 Minuten
180 °C-30 Minuten 160 °C-200 Minuten
Feuchte Hitze (autoklavieren):
134 °C, 3,04 bar (2 bar Überdruck), 5 Minuten
120 °C, 2,05 bar (1 bar Überdruck), 20 Minuten
Chemische Verfahren
Äthylenoxid
Aldehyde
Peroxide
Physikalische Verfahren
Radioaktive Strahlen (Beta- oder Gammastrahlung)
Mechanische Verfahren
Sterilfiltration
Allgemeine Grundsätze der Sterilisation
Den thermischen Methoden ist immer der Vorzug zu geben bei Gegenständen, die in der Praxis mehrfach verwendet werden sollen und sterilisiert werden müssen.
Dabei ist - wegen der deutlich geringeren Wärmeleitfähigkeit von Luft - die Dampfsterilisation mit höherem Energiegehalt (Autoklav) dem Verfahren mit trockener Hitze überlegen. Dampf wird dabei mit Überdruck auf die erforderliche Temperatur (> 100 °C) gebracht.
Die zu sterilisierenden Objekte müssen sauber sein; sie werden deshalb vor der Sterilisation desinfiziert und gereinigt.
Das Material darf nicht zu dicht gelagert werden, da nur von einer optimalen Sterilisation ausgegangen werden kann, wenn das Sterilisiermedium (Heißluft, feuchte Hitze usw.) überall hingelangt. Zwischenböden in der Sterilisierkammer müssen perforiert sein.
Das zu sterilisierende Gut muss so verpackt werden, dass es nach der Sterilisation aseptisch entnommen werden kann und bis zum nächsten Gebrauch vor Rekontamination geschützt ist; die Verpackung darf die Wirksamkeit der Sterilisation nicht beeinträchtigen.
Es sollen kleine Verpackungseinheiten hergestellt werden, denn durch Öffnen der Verpackung oder Behältnisse ist das gesamte eingelagerte Sterilgut als nicht mehr steril anzusehen. (z.B. Metallbehälter, in denen mehrere Instrumente lagern).
Die Zeit des gesamten Sterilisiervorgangs besteht aus Anheizzeit, Ausgleichszeit (zum Erreichen einer möglichst gleichmäßigen Temperatur im ganzen Gerät), Einwirkungszeit (aus Abtötungszeit und Sicherheitszuschlag) und Kühlzeit. Der gesamte Vorgang braucht also sehr viel länger als nur die genannte Einwirkungszeit!
Chemische oder physikalische Behandlungsindikatoren (z.B. Farbindikatoren) sollen eingesetzt werden, um:
sterilisiertes von nicht sterilisiertem Gut unterscheiden zu können,
zu kontrollieren, ob die erforderliche Temperatur erreicht worden ist.
Es sollen Aufzeichnungen zu den Sterilisierungsvorgängen geführt werden (´Tagebuch´).
Mikrobiologische Kontrollen mit zugelassenen Bio-Indikatoren sind mindestens halbjährlich bzw. nach 400 Läufen erforderlich, um die einwandfreie Funktion des Sterilisators zu über-prüfen.
(Es kommen Proben mit Sporen von Bacillus stearothermophilus zum Einsatz. Nach dem Testlauf werden sie bebrütet und ein evtl. Keimwachstum ausgewertet. Sporenpäckchen enthalten sporenhaltige Erde (Bebrütung 14 Tage); Sporenstreifen: Bebrütung nur 4 Tage; Attest-Röhrchen: Bebrütung nur 1 Tag.)
Jakich prawnie określonych zakazów musi przestrzegać alternatywny lekarz?
Ograniczenia zawodowe i aktywności alternatywnego lekarza można podsumować na liście negatywnej. Dla alternatywnego praktyka obowiązuje zasada nadużycia, a nie zasada zakazu:
Zgodnie z zasadą nadużycia może dokonywać wszelkich czynności, które nie są mu wyraźnie zabronione.
Dla lekarzy, stomatologów (położników i położnych) zarezerwowane są następujące metody leczenia:
Przepisywanie leków na receptę. (Ustawa o lekach, AMG).
Recepty na narkotyki (ustawa o narkotykach; wyjątek: opium z D6).
Tylko lekarze mogą wykonywać szczepienia. (Ustawa o ochronie przed infekcjami, § 20)
Położnictwo (ustawa o położnictwie - HebG)
Praktyka stomatologiczna (Ustawa o praktyce stomatologicznej, ZHG)
Opieka medyczna w ramach ustawowych ubezpieczeń zdrowotnych (V. Kodeks Socjalny); Reichsversicherungsordnung (RVO) była tu kiedyś decydująca: w kontekście ubezpieczeń społecznych RVO regulowała ubezpieczenie zdrowotne, emerytalne, wypadkowe i górnicze. Od wejścia w życie ustawy o reformie zdrowia (01.01.1989) obszary te zostały uregulowane w V Kodeksie Ubezpieczeń Społecznych. Treść pozostała bez zmian: § 15 i 27 stanowią, że leczeniem w rozumieniu tej ustawy zajmują się wyłącznie lekarze i dentyści. Wynika z tego zasadniczo, że lekarze alternatywni nie mogą obciążać ustawowych zakładów ubezpieczeń zdrowotnych za swoje usługi.
Tylko w kilku wyjątkowych przypadkach pacjenci byli w stanie uzyskać późniejszy zwrot kosztów lekarza alternatywnego w ramach ustawowego ubezpieczenia zdrowotnego na drodze prawnej.
Zwroty kosztów HP w ramach ustaleń dotyczących wartości firmy mają miejsce, ale nie otwierają żadnych dalszych uprawnień prawnych.
Prywatne ubezpieczenia zdrowotne (w zależności od warunków umowy) oraz dodatek dla urzędników i pracowników służby publicznej częściowo lub w całości refundują niektóre usługi lekarzy alternatywnych.
7. Leczenie chorób zakaźnych, o których mowa w Ustawie o ochronie przed infekcjami (IfSG; Ustawa o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi) w paragrafach 6, 7, 24 lub 34 i których leczenie jest zastrzeżone dla lekarzy zgodnie z paragrafem 24 tej ustawy.
8. Badanie zwłok, wydawanie aktów zgonu i paszportów zwłok (ustawy pogrzebowe krajów związkowych)
9. Badania i próbki krwi w przypadku popełnienia przestępstwa (art. 81a i 81c kpk).
10. Zakwaterowanie osób chorych psychicznie i ich opieka (ustawa o pomocy w zakresie zdrowia psychicznego - PsychKHG lub podobne przepisy krajów związkowych)
11. Przeprowadzanie kastracji (prawo kastracyjne)
Welche gesetzlich festgelegten Verbote hat ein Heilpraktiker zu beachten?
Die Berufs- und Tätigkeitseinschränkungen des Heilpraktikers lassen sich in einer Negativliste zusammenfassen. Für den Heilpraktiker besteht Missbrauchsprinzip, kein Verbotsprinzip:
Nach dem Missbrauchsprinzip kann er alle Tätigkeiten ausüben, die ihm nicht ausdrücklich verboten sind.
Ärzten, Zahnärzten (Geburtshilfe auch Hebammen) sind folgende Behandlungsmethoden vorbehalten:
Verschreibung rezeptpflichtiger Arzneimittel. (Arzneimittelgesetz, AMG).
Verordnung von Betäubungsmitteln (Betäubungsmittelgesetz; Ausnahme: Opium ab D6).
Nur Ärzte dürfen Impfungen durchführen. (Infektionsschutzgesetz § 20)
Geburtshilfe (Hebammengesetz - HebG)
Ausübung der Zahnheilkunde (Gesetz über die Ausübung der Zahnheilkunde, ZHG)
Heilbehandlungen für die gesetzlichen Krankenkassen (V. Sozialgesetzbuch); Früher war hier die Reichsversicherungsordnung (RVO) maßgebend: Im Rahmen der Sozialversicherung regelte die RVO die Kranken-, Renten-, Unfall- und Knappschaftsversicherung. Seit dem In-Kraft-Treten der Gesundheitsreformgesetze (01.01.1989) sind diese Bereiche nun durch das V. Sozialgesetzbuch geregelt. Der Inhalt ist derselbe geblieben: Die §§15 und 27 bestimmen, dass medizinische Behandlung im Sinne dieses Gesetzes nur durch Ärzte und Zahnärzte geleistet wird. Daraus folgt grundsätzlich, dass Heilpraktiker ihre Leistungen nicht mit den gesetzlichen Krankenkassen abrechnen können.
Nur in einzelnen Ausnahmefällen konnten Patienten eine nachträgliche Erstattung der Heilpraktiker-Kosten gegenüber den gesetzlichen Krankenkassen auf dem Rechtsweg durchsetzen.
Erstattungen der HP-Kosten im Rahmen von Kulanzregelungen kommen vor, eröffnen aber keinen weitergehenden Rechtsanspruch.
Private Krankenkassen (je nach Vertragsbedingungen) sowie die Beihilfe für Beamte und Angestellte im öffentlichen Dienst erstatten bestimmte Leistungen von Heilpraktikern teilweise oder ganz.
7. Behandlung übertragbarer Krankheiten, die im Infektionsschutzgesetz (IfSG; Gesetz zur Verhütung und Bekämpfung von Infektionskrankheiten beim Menschen) in den §§ 6, 7, 24 oder 34 erwähnt sind und deren Behandlung nach § 24 dieses Gesetzes Ärzten vorbehalten ist.
8. Leichenschau, Ausstellung der Totenscheine sowie von Leichenpässen (Bestattungsgesetze der Länder)
9. Untersuchungen und Blutproben bei strafbaren Handlungen (§§ 81a und 81c Strafprozessordnung).
10. Unterbringung psychisch Kranker und deren Betreuung (Psychisch-Kranken-Hilfe-Gesetz - PsychKHG oder ähnliche Gesetze der Länder)
11. Durchführung von Kastrationen (Kastrationsgesetz)
Powiedz mi coś o ostrym ataku jaskry.
Nazwa jaskra to zbiorcze określenie chorób oka, które są związane ze zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym (ciśnienie wewnątrzgałkowe).
Normalne ciśnienie wewnątrzgałkowe wynosi zwykle od 15 do 22 mmHg po obu stronach. W ostrych atakach jaskry (jaskra z zamkniętym kątem przesączania) występuje ciśnienie między 50 a 80 mmHg, w jaskrze przewlekłej między 25 a 45. Jaskra prowadzi do uszkodzenia nerwu wzrokowego na tarczy nerwu wzrokowego przez ucisk. Prowadzi to do narastających wad pola widzenia i ostatecznie, jeśli nie jest leczone, do ślepoty.
W ostrym ataku jaskry zaburzenie odpływu cieczy wodnistej prowadzi do ostrego wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego.
Ostre ataki jaskry stanowią 5% przypadków jaskry. Przebiega jako ostra (= napad) jaskra (ciśnienie śródgałkowe powyżej 60 mmHg) i stanowi stan nagły.
Ze względu na wysokie ciśnienie oko jest w zasadzie bardziej zagrożone niż w przypadku jaskry przewlekłej, ale choroba jest zauważana wcześniej ze względu na poważne objawy.
Epidemiologia:
Kobiety: Mężczyźni = 2:1, szczyt zapadalności między 55 a 70 rokiem życia.
Etiologia:
W nadwzroczności ze zbyt krótką gałką oczną i płaską komorą przednią kąt komory jest wąski; Daje to tęczówce i soczewce szczególnie szeroki obszar kontaktu. Może to prowadzić do „bloku źrenic" (np. w przypadku nagłego rozszerzenia źrenic podczas adaptacji na światło-ciemność: przejście z tarasu nasłonecznionego do ciemnego pokoju): komora tylna jest zamknięta względem komory przedniej, ciecz wodnista nie może odpłynąć odsunięty i dodatkowo dociska z przodu korzeń oris, który teraz całkowicie przesunął kąt komory. Choroba początkowo zawsze postępuje w napadach, później także przewlekle.
Jaskra wtórna może wystąpić w wyniku innych chorób oczu, chorób ogólnych oraz miejscowej lub ogólnoustrojowej terapii kortyzonem.
Klinika:
spontaniczne wyzwalanie (np. przez procesy zapalne w oku lub przez leki rozszerzające źrenice = rozszerzenie źrenic)
Kluczowe objawy ataku jaskry:
Ból: silny ból w chorym oku i wokół niego. Promieniowanie w zębach, w całej głowie, a może nawet w brzuchu!
Wyczuwalna twardość gałki ocznej: w ostrym ataku jaskry gałka oczna jest twarda jak skała (= najważniejszy objaw).
Zamglone widzenie i kolorowe pierścienie: w ciemności wokół źródeł światła widoczne są kolorowe pierścienie (konsekwencja wtórnego obrzęku rogówki, patrz poniżej) Dalsze objawy:
Nudności, ewentualnie wymioty, zaczerwieniona spojówka, powiększone naczynia nadtwardówkowe (wstrzyknięcie mieszane),
obrzęk rogówki z matowym zamgleniem,
Komora przednia płaska lub całkowicie podniesiona,
Tęczówka wypłukana, źrenica rozszerzona i nieregularnie zaokrąglona.
Wywiad, klinika, pomiar ciśnienia w oku, badanie dotykowe kuli ziemskiej
Terapia:
Ostry atak jaskry to nagły wypadek, wzrok jest w niebezpieczeństwie! Pacjenta należy natychmiast zabrać do okulisty. Natychmiastowa akcja:
Krople do oczu Pilocarpine (mioty): ostrożnie zaczynając od 0,5%, wkraplać do worka spojówkowego co 10 minut; następnie 1% roztwór przez łącznie nie więcej niż godzinę.
Inhibitory anhydrazy węglanowej (np. acetazolamid) 500 mg IV,
Podać 20% roztwór mannitolu, obniża produkcję cieczy wodnistej,
tylko przy silnym bólu: środki przeciwbólowe.
Leczenie uzupełniające:
Irydektomia: Chirurgiczne ustalenie połączenia między przednią i tylną komorą oka (w przypadku jaskry z wąskim kątem zawsze leczyć oba oczy).
Erzählen Sie etwas über den akuten Glaukomanfall.
Der Name Glaukom ist ein Sammelbegriff für Krankheiten des Auges, die mit einem erhöhten Augeninnendruck (intraokularer Druck) einhergehen.
Der normale Augeninnendruck ist in der Regel seitengleich zwischen 15 und 22 mmHg. Beim akuten Glaukomanfall (Winkelblockglaukom) treten Drücke zwischen 50 und 80 mmHg auf, beim chronischen Glaukom solche zwischen 25 und 45. Das Glaukom führt zu Druckschädigung des N. opticus an der Sehnervpapille. Dies führt zu zunehmenden Gesichtsfeldausfällen und letztlich unbehandelt zu Erblindung.
Beim akuten Glaukomanfall kommt es durch eine Abflussstörung des Kammerwassers zu einer akuten Augeninnendruckerhöhung.
Der akute Glaukomanfall macht 5 % der Glaukom-Fälle aus. Es verläuft als akutes (= Anfalls )Glaukom (Augeninnendruck über 60 mmHg) und stellt einen Notfall dar.
Durch den hohen Druck ist das Auge prinzipiell stärker gefährdet als beim chronischen Glaukom, aber wegen der starken Beschwerden wird die Erkrankung früher bemerkt.
Epidemiologie:
Frauen : Männer = 2:1, Erkrankungsgipfel zwischen dem 55. und 70. Lebensjahr.
Ätiologie:
Bei Hyperopie mit zu kurzem Augapfel und flacher Vorderkammer ist der Kammerwinkel eng; Iris und Linse haben dadurch eine besonders breite Berührungsfläche. Dadurch kann es zum „Pupillarblock" kommen (z.B. bei plötzlicher Pupillenerweiterung bei Hell-Dunkel-Adaption: Übergang von einer sonnenbeschienen Terrasse in ein dunkles Zimmer): Die Hinterkammer ist gegenüber der Vorderkammer verschlossen, das Kammerwasser kann nicht abfließen und drückt zusätzlich die Iriswurzel nach vorn, die nun den Kammerwinkel ganz verlegt. Die Erkrankung verläuft zunächst immer anfallsweise, später auch chronisch.
Sekundäre Glaukome können auftreten infolge anderer Augenerkrankungen, Allgemeinerkrankungen und durch lokale oder systemische Kortison-Therapie.
Klinik:
spontane Auslösung (z.B. durch entzündliche Vorgänge im Auge oder durch pupillenerweiternde Medikamente = Mydriatika)
Leitsymptome eines Glaukomanfalls:
Schmerzen: heftige Schmerzen im betroffenen Auge und um das Auge herum. Ausstrahlung in die Zähne, in den ganzen Kopf, evtl. sogar ins Abdomen!
tastbare Härte des Augapfels: beim akuten Glaukomanfall fühlt sich der Augenbulbus steinhart an (= wichtigstes Symptom).
Nebelsehen und Farbringe: bei Dunkelheit werden Farbringe um Lichtquellen gesehen (Folge des sekundären Hornhautödems, s.u.) Weitere Symptome:
Übelkeit, evtl. Erbrechen, Bindehaut gerötet, episklerale Gefäße erweitert (gemischte Injektion),
Hornhautödem mit matt-hauchiger Trübung,
Vorderkammer flach oder völlig aufgehoben,
Iris verwaschen, Pupille erweitert und unregelmäßig entrundet.Diagnose:
Anamnese, Klinik, Augendruckmessung, Palpation des Bulbus
Therapie:
Der akute Glaukomanfall ist ein Notfall, das Augenlicht ist in Gefahr! Der Patient muss sofort zu einem Augenarzt gebracht werden. Sofortmaßnahmen:
Pilocarpin-Augentropfen (Miotikum),: vorsichtig beginnend mit 0,5 %, alle 10 Min. in den Bindehautsack eintropfen; dann 1 %ige Lösung, insgesamt über höchstens eine Stunde.
Karboanhydrasehemmer (z.B. Azetazolamid) 500 mg i.v.,
20 %ige Mannitlösung infundieren, senkt die Kammerwasserproduktion,
nur bei starken Schmerzen: Schmerzmittel.
Nachbehandlung:
Iridektomie: operative Herstellung einer Verbindung zwischen vorderer und hinterer Augen-kammer (bei Engwinkelglaukom stets beide Augen behandeln).
Opowiedz mi o przebiegu zakażenia wirusem HIV.
Zakażenie wirusem HIV przebiega etapami. Zgodnie z klasyfikacją CDC (Centrum Kontroli Chorób, Atlanta), etapy zakażenia HIV to z. Obecnie w oparciu o wyniki badań limfocytów CD4+ lub w oparciu o kryteria kliniczne - podzielone na 2 kategorie po trzy podkategorie każda. Przebieg choroby jest stacjonarny do postępującego, nie ma regresji w osiągniętym stadium lub regresji do poprzedniego stadium.
Klasyfikacja zakażenia HIV (Centrum Kontroli Chorób, Atlanta, USA, 1993)
u osób co najmniej 13 lat po stwierdzeniu zakażenia wirusem HIV:
Trzy kategorie oparte na odkryciu limfocytów T CD4 +:
>500 limfocytów T CD4+/µl lub zawartość CD4 >29%,
200-499 limfocytów T CD4+ / µl lub zawartość CD4 14-28%,
<200 limfocytów T CD4+ / µl lub zawartość CD4 <14%.
Trzy kategorie oparte na kryteriach klinicznych:
Ostra pierwotna infekcja HIV, bezobjawowa infekcja HIV, uogólniona limfadenopatia (= LAS lub PGL)
wszystkie zespoły wymienione w „Zespoły umiarkowanego niedoboru odporności" (bez LAS) d
zespoły wymienione w sekcji AIDS.
Prezentacje kliniczne zakażenia wirusem HIV
Kategoria A: wczesny etap infekcji
Ostra choroba HIV (= ostry zespół retrowirusowy)
Około 30% zarażonych rozwija mononukleozę lub chorobę grypopodobną 3-6 tygodni po zakażeniu (u około 50% z wysypką):
Gorączka, pocenie się,
słabość i słabość,
Bóle mięśni (mialgia),
Nudności, utrata apetytu, biegunka,
Zapalenie gardła,
Wysypka, objawy neurologiczne, obrzęk węzłów chłonnych.
Infekcja bezobjawowa:
Pacjenci są klinicznie zdrowymi, zaraźliwymi nosicielami wirusa. (Scena może trwać miesiące, a nawet lata!)
Przetrwała uogólniona limfadenopatia (PGL) lub zespół limfadenopatii (LAS)
(obrzęk węzłów chłonnych) = zespół limfadenopatii (LAS), także: uporczywa uogólniająca limfadenopatia (PGL):
Około 40% pacjentów zakażonych wirusem HIV przechodzi przez ten etap, charakteryzujący się:
serologia pozytywna (wykrywalne przeciwciała przeciwko HIV),
uogólniony obrzęk węzłów chłonnych (dłuższy niż 3 miesiące w co najmniej 2 lokalizacjach pozapachwinowych),
Brak ogólnych objawów
U 30% pacjentów rozwija się łojotokowe zapalenie skóry.
Uwaga: Pomyśl o HIV (i chłoniaku) za każdym razem, gdy puchniesz węzły chłonne.
Kategoria B: Zespoły o umiarkowanej ODPORNOŚCI
Infekcje i choroby niedefiniujące AIDS:
Choroby, które są faworyzowane przez niedobór odporności, ale nie mogą być przypisane do kategorii C.
gorączka podgorączkowa lub przewlekła biegunka (> 1 miesiąc),
listerioza,
Bacillary angiomatosis (naczyniak = nowa formacja tkanki naczyniowej),
Zapalenie miednicy kobiecej: dysplazja szyjki macicy lub rak szyjki macicy in situ,
neuropatie obwodowe (ok. 40% pacjentów z HIV),
kandydoza jamy ustnej i gardła lub sromu i pochwy,
półpasiec (często obejmujący wiele dermatomów),
Owłosiona leukoplakia jamy ustnej (białawy, nie dający się zdzierać nalot na krawędzi języka, wywołany wirusem Epsteina-Barra).
Kategoria C:
Choroby definiujące AIDS (choroby wskaźnikowe AIDS):
Objawy kliniczne w ostatniej fazie zakażenia HIV (=AIDS):
Występowanie wtórnych chorób zakaźnych z przewagą patogenów oportunistycznych,
Choroby nowotworowe,
Choroby ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego,
Zespoły niewiadomego pochodzenia.
Nennen Sie mir die Stadieneinteilung der HIV-Infektion.
Die HIV-Infektion verläuft in Stadien. Nach der CDC-(Center for Disease Control, Atlanta) Klassifikation werden die Stadien der HIV-Infektion z. Zt. aufgrund des CD4+ -Lymphozytenbefundes bzw. aufgrund der klinischen Kriterien - in 2 Kategorien mit jeweils drei Unterkategorien eingeteilt. Der Verlauf der Erkrankung ist stationär bis progressiv, eine Rückbildung im erreichten Stadium oder ein Rückschritt auf ein vorhergegangenes Stadium gibt es nicht.
Klassifikation der HIV-Infektion (Center of Disease Control, Atlanta, USA, 1993)
bei Personen mindestens 13 Jahre nach Nachweis einer HIV-Infektion:
Drei Kategorien aufgrund des CD4+-T -Lymphozytenbefundes:
> 500 CD4+-T-Lymphozyten/µl oder CD4-Anteil > 29 %,
200-499 CD4+-T -Lymphozyten/µl oder CD4-Anteil 14-28 %,
< 200 CD4+-T -Lymphozyten/µl oder CD4-Anteil < 14 %.
Drei Kategorien aufgrund der klinischen Kriterien:
Akute primäre HIV-Infektion, asymptomatische HIV-Infektion, generalisierte Lympha-denopathie (= LAS oder PGL)
alle unter „Syndrome bei mäßiger Immundefizienz" aufgeführten Syndrome (ohne LAS)d
die im Abschnitt AIDS aufgeführten Syndrome.
Klinische Erscheinungsbilder der HIV-Infektion
Kategorie A: Frühphase der Infektion
Akute HIV-Krankheit (= Akutes retrovirales Syndrom)
Ca. 30 % der Infizierten erkranken 3-6 Wochen nach der Infektion an einem Mononukleose- oder Grippe- ähnlichen Krankheitsbild (in ca. 50 % mit Hautausschlag):
Fieber, Schwitzen,
Schwäche und Schlappheit,
Muskelschmerzen (Myalgien),
Übelkeit, Appetitlosigkeit, Durchfall,
Pharyngitis,
Exantheme, neurologische Symptome, Lymphknotenschwellungen.
Asymptomatische Infektion:
Die Patienten sind klinisch gesunde, ansteckungsfähige Virusträger. (Das Stadium kann Monate bis Jahre dauern!)
Persistierende generalisierte Lymphadenopathie (PGL) oder Lymphadenopathiesyndrom (LAS)
(Lymphknotenschwellung) = Lymphadenopathie-Syndrom (LAS), auch: persistierende generalisierende Lymphadenopathie (PGL):
Ca. 40 % der HIV-positiven Patienten durchlaufen dieses Stadium, gekennzeichnet durch:
Positive Serologie (Antikörper gegen HIV nachweisbar),
generalisierte Lymphknotenschwellung (länger als 3 Monate an mindestens 2 extrainguinalen Stellen),
Fehlen von Allgemeinsymptomen
30 % der Patienten entwickeln eine seborrhoische Dermatitis.
Merke: Bei jeder Lymphknotenschwellung an HIV (und Lymphome) denken.
Kategorie B: Syndrome bei mäßiger IMMUNDEFIZIENZ
Nicht-AIDS-definierende Infektionen und Erkrankungen:
Erkrankungen, die durch einen Immundefekt begünstigt werden, aber nicht der Kategorie C zu-zuordnen sind.
Subfebrile Temperaturen oder eine chronische Diarrhö (> 1 Monat),
Listeriose,
Bazilläre Angiomatose (Angiom = Neubildung von Gefäßgewebe),
Entzündungen des weiblichen Beckens: Gebärmutterhals-(Zervix)-Dysplasie oder zervikales Carcinoma in situ,
periphere Neuropathien (ca. 40 % der HIV-Patienten),
Kandidosen in Mund und Rachen oder vulvovaginal,
Herpes Zoster (oft Befall mehrerer Dermatome),
orale Haarleukoplakie (weißliche nicht abstreifbare Beläge am Zungenrand, verursacht durch Epstein-Barr-Virus).
Kategorie C:
AIDS-definierende Krankheiten (AIDS-Indikatorkrankheiten):
Klinische Symptomatik in der letzten Phase der HIV-Infektion (= AIDS):
Auftreten sekundäre Infektionskrankheiten mit meist opportunistischen Erregern,
Tumorerkrankungen,
Erkrankungen des zentralen und des peripheren Nervensystems,
Syndrome unklarer Genese.
Opis sprawy:
Kobieta po raz pierwszy przychodzi do twojej praktyki. Podczas wywiadu wyjaśnia niskim, monotonnym i powolnym głosem, że była już u wielu lekarzy i naturopatów, ale nikt już nie może jej pomóc. Ma wszelkiego rodzaju dolegliwości organiczne: dzwonienie w uszach (szumy uszne), zaczerwienienie żołądka, wypadanie włosów, zawroty głowy, zmęczenie, wszystko by ją bolało... Tylko świetnie śpi. To byłaby jedyna rzecz, która nadal działa.
Jaką diagnozę podejrzewasz?
Jakie dodatkowe pytania zadajesz, aby uzasadnić swoją podejrzewaną diagnozę?
Opis sprawy
Pacjent cierpi na depresję. Jeśli zaburzenia życiowe i zaburzenia wegetatywne decydują o wyglądzie, a faktyczna (cyklotymiczna) depresja pozostaje ukryta za „maską" objawów fizycznych, mówi się również o „depresji maskowanej (zamaskowanej)".
Zwiększona potrzeba snu - jak zasypianie i pozostawanie w stanie snu - może być częścią klinicznego obrazu depresji. Kilka pytań, które mogą pomóc zdiagnozować depresję:
Czy Twoja praca nie jest dla Ciebie interesująca lub sprawia Ci przyjemność?
Czy jesteś przygnębiony, humorzasty lub czujesz się beznadziejny?
Czy czujesz, że zabrakło Ci energii?
Masz zmniejszony apetyt lub nadmierną potrzebę jedzenia?
Czy czujesz się jak porażka, czy czujesz, że zawiodłeś swoją rodzinę lub przyjaciół?
Czy masz problemy z koncentracją na czymś?
Czy zauważyłeś, że twoja mowa była spowolniona, czy wręcz przeciwnie, byłeś raczej „niespokojny", niespokojny i miałeś silną potrzebę ruchu?
Czy masz myśli, że wolisz umrzeć lub zrobić sobie krzywdę?
Czy ostatnio miałeś atak lękowy, strach lub panikę?
Fallbeschreibung:
Eine Frau kommt zum ersten Mal in Ihre Praxis. Bei der Anamnese erklärt sie mit leiser, eintöniger und langsamer Stimme, dass sie schon bei vielen Ärzten und Heilpraktikern gewesen sei, aber niemand könne ihr mehr helfen. Sie habe alle möglichen organischen Beschwerden: Ohrgeräusche (Tinnitus), gerötete Magenschleimhaut, Haarausfall, Schwindel, Müdigkeit, alles würde ihr wehtun ... Nur schlafen würde sie ausgezeichnet. Das wäre das Einzige, was noch funktionieren würde.
Welche Diagnose vermuten Sie?
Welche Zusatzfragen stellen Sie, um Ihre Verdachtsdiagnose zu erhärten?
Fallbeschreibung
Die Patientin leidet an einer Depression. Wenn die Vitalstörungen und vegetativen Störungen das Erscheinungsbild bestimmen und die eigentliche (zyklothyme) Depression hinter der „Maske" körperlicher Symptome verborgen bleibt, so spricht man auch von „larvierter (maskierter) Depression".
Vermehrtes Schlafbedürfnis kann - wie Ein- und Durchschlafstörungen - zum klinischen Bild einer Depression gehören. Einige Fragen, die die Diagnose Depression stützen können:
Haben Sie wenig Interesse oder Freude an Ihren Tätigkeiten?
Sind Sie niedergeschlagen, schwermütig oder haben Sie das Gefühl der Hoffnungslosigkeit?
Haben Sie das Gefühl, keine Energie mehr zu haben?
Haben Sie verminderten Appetit oder ein übermäßiges Bedürfnis zu essen?
Fühlen Sie sich als Versager oder haben sie das Gefühl die Familie oder Freunde enttäuscht zu haben?
Haben Sie Schwierigkeiten sich auf etwas zu konzentrieren?
Ist Ihnen aufgefallen, dass Ihre Sprache verlangsamt war oder waren Sie im Gegenteil eher „zappelig" und ruhelos und hatten einen starken Bewegungsdrang?
Haben Sie Gedanken, dass Sie lieber tot wären oder sich Leid zufügen möchten?
Hatten Sie in letzter Zeit Angstattacken, Furcht oder Panik?
Wymień przyczyny nadczynności tarczycy.
Klasyfikacja etiologiczna nadczynności tarczycy:
Immunogenna nadczynność tarczycy (choroba Gravesa-Basedowa):
Układowa choroba autoimmunologiczna. Jest to spowodowane przez autoprzeciwciała (TRAK = TSH-R-Ak = autoprzeciwciała na receptor TSH), które stymulują tarczycę do produkcji hormonu tarczycy. Trzy manifestacje:
Bez wola,
z wolem rozproszonym,
z wolem guzkowym.
Immunogenna nadczynność tarczycy występuje w ok. 40%. F. związane z klasycznymi objawami ocznymi, tzw. orbitopatią endokrynną (wytrzeszcz: „wyłupiaste oko, błyszczące oko").
Etiologia: usposobienie genetyczne (akumulacja rodzinna) i nie do końca znany czynnik wyzwalający (antygeny bakteryjne lub wirusowe?) prowadzą do niewłaściwej odpowiedzi immunologicznej.
Nadczynność tarczycy z autonomią tarczycy:
W przypadku autonomii tarczycy istnieją obszary autonomiczne w tarczycy, które są poza kontrolą pętli kontrolnej podwzgórza i przysadki mózgowej. Choroba zwykle objawia się w starszym wieku. W zależności od rozmieszczenia tych autonomicznych obszarów tarczycy (scyntygrafia!), rozróżnia się 3 formy:
Autonomia jednoogniskowa (dawniej: gruczolak autonomiczny),
wieloogniskowa autonomia,
rozpowszechniona autonomia.
Etiologia: Najczęstszą przyczyną autonomii tarczycy jest wole z niedoborem jodu.
Mniej powszechne formy nadczynności tarczycy:

Przejściowe podostre zapalenie tarczycy (zapalenie tarczycy),
na raka tarczycy, paranowotworowy (w kontekście innych nowotworów; bardzo rzadko),
jatrogenny z przedawkowania hormonów tarczycy,
centralna nadczynność tarczycy (np. wytwarzanie TSH przez gruczolaka przysadki; bardzo rzadko).
Nennen Sie die Ursachen einer Schilddrüsenüberfunktion.
Ätiologische Einteilung der Hyperthyreosen:
Immunogene Hyperthyreose (Morbus Basedow):
Systemische Autoimmunerkrankung. Sie wird verursacht durch Autoantikörper (TRAK = TSH-R-Ak = TSH-Rezeptor-Autoantikörper), die die Schilddrüse zur Produktion von Schild-drüsenhormon anregen. Drei Erscheinungsformen:
Ohne Struma,
mit diffuser Struma,
mit Knotenstruma.
Die immunogene Hyperthyreose ist in ca. 40 % d. F. mit klassischen Augensymptomen, der sog. endokrinen Orbitopathie (Exophthalmus: „Glotzauge, Glanzauge"), verbunden.
Ätiologie: Genetische Disposition (familiäre Häufung) und ein nicht genau bekannter auslösender Faktor (bakterielle oder virale Antigene?) führen zu einer fehlgeleiteten Immunantwort.
Hyperthyreose bei Schilddrüsenautonomie:
Bei Schilddrüsenautonomie existieren in der Schilddrüse autonome Areale, die sich der Regelkreissteuerung durch Hypothalamus und Hypophyse entziehen. Manifestation der Erkrankung meist in höherem Lebensalter. Je nach Verteilung dieser autonomen Schilddrüsenbezirke (Szintigrafie!) werden 3 Formen unterschieden:
Unifokale Autonomie (früher: autonomes Adenom),
multifokale Autonomie,
disseminierte Autonomie.
Ätiologie: Die häufigste Ursache der Schilddrüsenautonomie ist die Jodmangelstruma.
Seltenere Formen der Hyperthyreose:

Vorübergehend bei subakuter Schilddrüsenentzündung (Thyroiditis),
bei Schilddrüsenkarzinom, paraneoplastisch (im Rahmen anderer Tumoren; sehr selten),
iatrogen durch Überdosierung von Schilddrüsenhormonen,
zentrale Hyperthyreose (z.B. TSH-Produktion durch Hypophysenadenom; sehr selten).
Które narządy są dotknięte nadczynnością tarczycy i jakich objawów można się spodziewać?
Definicja:
Nadczynność tarczycy to nadczynność tarczycy.
Hormony tarczycy T3 i T4 są coraz częściej produkowane.
Klinika nadczynności tarczycy:
Wole ("wole": 70-90% pacjentów); Ze względu na silne krążenie krwi, nad tarczycą słychać tak zwany „Nonnensausen" (stary niemiecki: zakonnica = bączek),
niepokój psychoruchowy z wzmożoną pobudliwością nerwową: np. delikatne drżenie rąk (delikatne drżenie rąk), żywe odruchy, bezsenność, nerwowość,
ciepła i wilgotna skóra (uścisk dłoni!), miękkie, cienkie włosy,
Nietolerancja ciepła, poty, temperatura podgorączkowa,
Tachykardia, arytmia, duża amplituda ciśnienia krwi,
Utrata wagi (pomimo zachcianek!).
Ze względu na utratę masy ciała często podejmuje się szeroko zakrojone działania diagnostyczne pod podejrzeniem rozpoznania nowotworu. Środki kontrastowe zawierające jod do diagnozowania nowotworów mogą wywołać zagrażający życiu obraz tak zwanego przełomu tarczycowego. Przed podaniem jodu lub środka kontrastowego zawierającego jod należy wykluczyć nadczynność tarczycy! Zawsze myśl o nadczynności tarczycy podczas odchudzania!
Biegunka,
ujemny bilans wapniowy z hiperkalcemią i łamliwością kości, stłuszczenie wątroby,
prawdopodobnie hiperglikemia lub patologiczna tolerancja glukozy.
Klasycznym odkryciem immunogennej nadczynności tarczycy (choroba Basedowa) jest „triada Merseburga":
wole,
Tachykardia (przyspieszone tętno),
Exophthalmos (obie gałki oczne wypychające do przodu). Objawy endokrynologiczne oczu (orbitopatia z wytrzeszczem) wynikają z gromadzenia się glukozaminoglikanów (Gag) w tkance okołooczodołowej i mięśniach zewnętrznych oka (ok. 70% przypadków M. Basedowa). (W około 5% przypadków złogi znajdują się również przed golenią jako obrzęk śluzowaty przedpiszczelowy).
Objawy endokrynologiczne oczu: obrzęk bocznej części brwi. Podwójne widzenie, światłowstręt, uczucie obcego ciała, bolesny ucisk za oczami i 3 klasyczne objawy:
Objaw Graefe'a: Po opuszczeniu oka górna powieka pozostaje tak, że twardówka pozostaje widoczna.
Znak Stellwaga: powolne, rzadko mruganie okiem z orbitopatią endokrynną.
Objaw Moebiusa: osłabienie konwergencji ruchu gałek ocznych w nadczynności tarczycy Gravesa z orbitopatią endokrynną. (Jeśli pacjentowi pozwolono najpierw spojrzeć na sufit, a następnie na czubek nosa, tylko jedno oko jest zbieżne, drugie odchyla się na zewnątrz.
Objaw Dalrymple'a: biała twardówka jest widoczna na krawędzi rogówki patrząc na wprost na godzinie 12.
Powikłanie: Zagrażającym życiu zaostrzeniem nadczynności tarczycy jest przełom tarczycowy, który może wystąpić w wyniku przerwania leczenia tyreostatycznego w nadczynności tarczycy, ale także w wyniku dodatkowego stresu, takiego jak wtórne choroby, ciężkie infekcje, wypadki lub znieczulenie. Najczęstszą przyczyną przełomu tarczycowego jest wcześniejsze podanie jodu, np. podanie rentgenowskich środków kontrastowych lub leków zawierających jod w przypadku istniejącej, ale wcześniej nieznanej nadczynności tarczycy. Klinicznie istnieją trzy etapy nadczynności tarczycy:
Etap I:
Tachykardia (>150/min) lub tachyarytmia z migotaniem przedsionków,
Gorączka do 41°C, pocenie się, odwodnienie,
niepokój psychoruchowy, drżenie, strach,
Wymioty, biegunka,
Osłabienie mięśni, adynamia.
Etap II:
Ponadto zaburzenia świadomości, senność, stany psychotyczne, dezorientacja.
Etap III:
Dodatkowo śpiączka, prawdopodobnie z niedoczynnością nadnerczy i niewydolnością krążenia.
Diagnoza:
Wywiad, klinika, laboratorium (TRH, TSH, T3/T4, wykrywanie autoprzeciwciał TRAK=TSH w immunogennej nadczynności tarczycy Basedow), ultrasonografia, scyntygrafia.
Terapia:
Leki: leki przeciwtarczycowe (leki blokujące tarczycę),
Operacja: na duże wole, objawy przemieszczenia i wiek młodzieńczy, terapia jodem radioaktywnym w przypadku nawrotu nadczynności tarczycy, autonomia, małe wole, orbitopatia endokrynna (podawanie radioaktywnego jodu, którego magazynowanie w tarczycy jest 200 razy większe niż w innych tkankach organizmu , reprezentuje lokalną radioterapię).
Welche Organsysteme sind von einer Schilddrüsenüberfunktion betroffen und welche Symptome erwarten Sie?
Definition:
Eine Hyperthyreose ist eine Überfunktion der Schilddrüse.
Die Schilddrüsenhormone T3 und T4 werden vermehrt gebildet.
Klinik der Hyperthyreosen:
Struma („Kropf": 70-90 % der Patienten); aufgrund der starken Durchblutung ist auskultatorisch über der Schilddrüse sog. „Nonnensausen" (altdeutsch: Nonne = Kreisel) zu hören,
psychomotorische Unruhe mit gesteigerter nervaler Erregbarkeit: z.B. feinschlägiger Tremor der Hände (Feinzittrigkeit der Hände), lebhafte Reflexe, Schlaflosigkeit, Nervosität,
warme und feuchte Haut (Händedruck!), weiches dünnes Haar,
Wärmeunverträglichkeit, Schweißausbrüche, subfebrile Temperatur,
Tachykardie, Rhythmusstörungen, große Blutdruckamplitude,
Gewichtsverlust (trotz Heißhungers!).
Aufgrund des Gewichtsverlustes werden häufig unter der Verdachtsdiagnose Tumor umfangreiche diagnostische Maßnahmen eingeleitet. Jodhaltige Kontrastmittel zur Diagnostik bei der Tumorsuche können hier zum lebensge-fährlichen Bild einer sog. thyreotoxischen Krise führen. Vor Jodgabe oder Gabe eines jodhaltigen Kontrastmittels ist eine Hyperthyreose unbedingt auszuschließen! Bei Gewichtsverlust immer auch an Hyperthyreose denken!
Durchfall,
negative Kalziumbilanz mit Hyperkalzämie und Knochenbrüchigkeit, Fettleber,
evtl. Hyperglykämie oder pathologische Glukosetoleranz.
Klassischer Befund bei immunogener Hyperthyreose (M. Basedow) ist die „Merseburger Trias":
Struma,
Tachykardie (gesteigerte Herzfrequenz),
Exophthalmus (Vordrängen beider Augäpfel). Endokrine Augensymptome (Orbitopathie mit Exophthalmus) entstehen durch Einlagerung von Glukosaminoglykanen (Gag) in das perior-bitale Gewebe und die äußeren Augenmuskeln (ca. 70 % der Fälle von M. Basedow). (In ca. 5 % der Fälle finden sich Einlagerungen auch vor dem Schienbein als prätibiales Myxödem.)
Endokrine Augensymptome: Schwellung der lateralen Partie der Augenbrauen. Doppelbilder, Lichtscheu, Fremd-körpergefühl, schmerzhafter Druck hinter den Augen sowie 3 klassische Zeichen:
Graefe-Zeichen: Zurückbleiben des Oberlids bei Blicksenkung, sodass die Sklera sichtbar bleibt.
Stellwag-Zeichen: langsamer, seltener Lidschlag bei endokriner Orbitopathie.
Moebius-Zeichen: Schwäche der Konvergenzbewegung der Augen bei Basedow-Hyperthyreose mit en-dokriner Orbitopathie. (Lässt man den Patienten erst zur Decke, dann auf seine Nasenspitze sehen, so tritt nur das eine Auge in Konvergenzstellung, das andere weicht nach außen ab.
Dalrymple-Zeichen: Das Sklerenweiß ist beim Blick geradeaus bei 12 h am Hornhautrand sichtbar.
Komplikation: Eine lebensbedrohliche Verschlimmerung einer Hyperthyreose stellt die thyreotoxische Krise dar. Sie kann infolge Absetzen einer thyrostatischen Therapie bei Hyperthyreose, aber auch durch zusätzliche Belastungen wie z.B. Zweiterkrankungen, schwere Infektionen, Unfälle oder Narkosen, auftreten. Die häufigste Ursache einer thyreotoxischen Krise ist eine vorangegangene Jodgabe, z.B. die Gabe von Röntgenkontrastmitteln oder jodhaltigen Medikamenten, bei einer bestehenden, aber bis dahin unbekannten Hyperthyreose. Klinisch werden drei Stadien der Hyperthyreose unterschieden:
Stadium I:
Tachykardie (> 150/min) oder Tachyarrhythmie bei Vorhofflimmern,
Fieber bis 41 °C, Schwitzen, Exsikkose,
Psychomotorische Unruhe, Tremor, Angst,
Erbrechen, Durchfälle,
Muskelschwäche, Adynamie.
Stadium II:
Zusätzlich Bewusstseinsstörungen, Somnolenz, psychotische Zustände, Desorientiertheit.
Stadium III:
Zusätzlich Koma, evtl. mit Nebenniereninsuffizienz und Kreislaufversagen.
Diagnose:
Anamnese, Klinik, Labor (TRH, TSH, T3/T4, Nachweis von TRAK = TSH-Rezeptorautoantikörper bei immunogener Hyperthyreose Basedow), Sonografie, Szintigrafie.
Therapie:
Medikamente: Thyreostatika (schilddrüsenblockierende Medikamente),
Operation: bei großer Struma, Verdrängungserscheinungen und jugendlichem Alter,Radiojodtherapie bei Hyperthyreoserezidiv, Autonomie, kleiner Struma, endokriner Orbitopathie (Gabe von radioaktivem Jod, das, da es in der Schilddrüse 200x stärker gespeichert wird als in anderen Körpergeweben, eine lokale Strahlentherapie darstellt).
Co wiesz o krwotoku podpajęczynówkowym?
Krwotok podpajęczynówkowy to spontaniczny krwotok do przestrzeni podpajęczynówkowej, głównie z wrodzonych lub nabytych wybrzuszeń (tętniaków) tętnic mózgowych. Krwotok podpajęczynówkowy może być przyczyną udaru mózgu, zwłaszcza u osób młodszych i w średnim wieku.
Etiologia:
pęknięcie wrodzonych (wrodzonych) tętniaków workowatych (głównie w obszarze przepływu tętnicy szyjnej),
Pęknięcie nabytego poszerzenia naczyń miażdżycowych (rzadziej),
dalsze przyczyny: malformacje naczyniowe, wtargnięcie krwawienia śródmózgowego do przestrzeni podpajęczynówkowej, choroby krwi, antykoagulanty, awitaminozy, zakrzepica żył mózgowych.
Klinika:
Głównie z całkowitego zdrowia, w 2/3 d.F. Podczas odpoczynku fizycznego najsilniejszy, nagły początek bólu głowy, głównie szyi, ale także czoła. (Opisując ból głowy, pacjenci wykonują coś w rodzaju gestu "zdejmowania kasku motocyklowego".)
Czasami zwiastuny (zwiastuny): ból głowy i paraliż mięśni oczu, nudności, wymioty
Zaburzenia świadomości różnego stopnia (splątanie do śpiączki)
prawdopodobnie drgawki
Meningizm (sztywna szyja, pozytywne znaki Lasègue'a, Kerniga i Brudzińskiego)
prawdopodobnie centralne zaburzenia regulacji wegetatywnej, takie jak wzrost temperatury i ciśnienia krwi
ubytki neurologiczne (niedowład połowiczy, ubytki nerwów czaszkowych itp.).
Powikłania: nawracające krwawienia, zawał mózgu, rozwój wodogłowia („głowa wodna") Diagnoza:
Wywiad, klinika, tomogram komputerowy, MRI, badanie płynu mózgowo-rdzeniowego, obrazowanie naczyń (USG Doppler, angiografia)
Terapia:
Lekarz medycyny ratunkowej, oddział intensywnej terapii neurologiczno-neurochirurgicznej.
Konserwatywny: ścisły leżenie w łóżku, środki przeciwbólowe i uspokajające, stabilizacja sytuacji sercowo-naczyniowej (ewentualnie obniżenie wysokiego ciśnienia krwi).
Operacyjny: usunięcie źródła krwawienia (mikrochirurgia, specjalne klipsy, koagulacja)
Prognoza:
Około 50% pacjentów z krwawieniem z tętniaka podpajęczynówkowego umiera w ciągu pierwszych 4 tygodni, głównie z powodu nawracających krwawień.
Was wissen Sie über das Krankheitsbild der Subarachnoidalblutung?
Die Subarachnoidalblutung ist eine spontane Blutung in den Subarachnoidalraum, meist aus angeborenen oder erworbenen Aussackungen (Aneurysmen) der Hirnarterien. Subarachnoidalblutungen können vor allem im jüngeren und mittleren Alter einem Schlaganfall zugrunde liegen.
Ätiologie:
Riss angeborener (kongenitaler) sackförmiger Aneurysmen (hauptsächlich im Stromgebiet der Halsschlagader),
Riss erworbener arteriosklerotischer Gefäßwanderweiterungen (seltener),
weitere Ursachen: Gefäßmissbildungen, Einbruch intrazerebraler Blutungen in den Subarachnoidalraum, Blutkrankheiten, Antikoagulantien, Avitaminosen, Hirnvenenthrombosen.
Klinik:
Meist aus völliger Gesundheit heraus, in 2/3 d.F. während körperlicher Ruhe, stärkster, schlagartig einsetzender Kopfschmerz, vorwiegend in der Nacken-, aber auch in der Stirnregion. (Die Patienten machen bei der Schilderung der Kopfschmerzen in etwa die Handbewegung des „Abstreifens eines Motorradhelms".)
Manchmal Vorboten (Prodromi): Kopfschmerzen und Augenmuskellähmungen, Übelkeit, Erbrechen
Bewusstseinsstörungen unterschiedlicher Ausprägung (Verwirrtheit bis Koma)
evtl. Krampfanfälle
Meningismus (Nackensteifigkeit, positives Lasègue-, Kernig- und Brudzinski-Zeichen)
evtl. zentral-vegetative Regulationsstörungen wie Temperatur- und Blutdruckanstieg
neurologische Ausfälle (Hemiparesen, Hirnnervenausfälle u.a).
Komplikationen: Blutungsrezidiv, Hirninfarkt, Entwicklung eines Hydrozephalus („Wasserkopf") Diagnose:
Anamnese, Klinik, Computertomogramm, MRT, Liquoruntersuchung, Gefäßdarstellung (Dopplersonografie, Angiografie)
Therapie:
Notarzt, neurologisch-neurochirurgische Intensivstation.
Konservativ: Strikte Bettruhe, Schmerz- und Beruhigungsmittel, Stabilisierung der Herz-Kreislauf-Situation (ggf. Senkung hoher Blutdruckwerte).
Operativ: Beseitigung der Blutungsquelle (Mikrochirurgie, Spezialclips, Koagulation)
Prognose:
Ca. 50 % der Patienten mit einer subarachnoidalen Aneurysmablutung sterben in den ersten 4 Wochen, meist an einer Rezidivblutung.
Jak postępować, jeśli pacjent wyraźnie wykazuje zamiary samobójcze?
Jeśli w praktyce istnieje wiarygodne, ostre zagrożenie samobójstwem, zwykle wymagana jest hospitalizacja w szpitalu psychiatrycznym. Zachowujesz pacjenta w swojej praktyce i informujesz powiatowy organ administracji. Może to zlecić i przeprowadzić intensywny środek zgodnie z ustawą o zakwaterowaniu.
W przypadku zagrożenia dla siebie lub innych osób, a dostęp do leczenia jest niewystarczający, może być konieczne podjęcie intensywnych działań zgodnie z ustawą o zakwaterowaniu:
Wyciąg z: Ustawy o zakwaterowaniu chorych psychicznie i ich opiece (Ustawa o zakwaterowaniu - UnterbrG) w wersji opublikowanej 5 kwietnia 1992 r. (GVBl s. 60),
Poprawione ogłoszeniem z 25 listopada 1992 r. (GVBl s. 851).
artykuł 1
Wymagania dotyczące zakwaterowania
W szpitalu psychiatrycznym lub w inny odpowiedni sposób, wbrew lub bez własnej woli, może zostać zakwaterowany każdy, kto jest psychicznie chory lub zaburzony psychicznie w wyniku osłabienia psychicznego lub uzależnienia i tym samym zagraża bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Zgodnie z przesłankami zdania 1 umieszczenie jest również dopuszczalne w szczególności wtedy, gdy ktoś zagraża jego życiu lub w znacznym stopniu jego zdrowiu. Umieszczenie można zarządzić tylko wtedy, gdy nie można zapobiec ryzyku mniej drastycznymi środkami, w szczególności za pomocą pomocy zgodnie z Art. 3.
...
Artykuł 10
Natychmiastowe umieszczenie tymczasowe:
Jeżeli istnieją pilne powody, aby sądzić, że wymagania dotyczące zakwaterowania zgodnie z Art. 1 paragraf 1 są spełnione, a orzeczenie sądu ... nie może być wydane na czas, aby zapobiec szkodzie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, więc powiatowy organ administracyjny może zamów natychmiastowe tymczasowe zakwaterowanie ...
W przypadkach, o których mowa w ust. 1, których nie można odroczyć, policja może dostarczyć osobę zainteresowaną do placówki w rozumieniu art. 1 ust. 1 bez nakazu powiatowego organu administracyjnego.
Wie gehen Sie vor, wenn Ihre Patientin deutliche Suizidabsichten erkennen lässt?
Bei einer glaubhaften akuten Drohung mit Selbstmord in der Praxis ist in der Regel eine stationäre Aufnahme in einer Psychiatrie erforderlich. Sie behalten den Patienten in Ihrer Praxis und informieren die Kreisverwaltungsbehörde. Diese kann eine Intensivmaßnahme nach dem Unterbringungsgesetz anordnen und durchführen lassen.
Bei Selbst- oder Fremdgefährdung und bei mangelnder Behandlungseinsicht kann eine Intensivmaßnahme nach dem Unterbringungsgesetz notwendig werden:
Auszug aus: Gesetz über die Unterbringung psychisch Kranker und deren Betreuung (Unterbringungsgesetz - UnterbrG) in der Fassung der Bekanntmachung vom 5. April 1992 (GVBl S. 60),
berichtigt durch Bekanntmachung vom 25.11.1992 (GVBl S. 851).
Artikel 1
Voraussetzungen der Unterbringung
Wer psychisch krank oder infolge Geistesschwäche oder Sucht psychisch gestört ist und dadurch in erheblichem Maß die öffentliche Sicherheit oder Ordnung gefährdet, kann gegen oder ohne seinen Willen in einem psychiatrischen Krankenhaus oder sonst in geeigneter Weise untergebracht werden. Unter den Voraussetzungen des Satzes 1 ist die Unterbringung insbesondere auch dann zulässig, wenn jemand sein Leben oder in erheblichem Maß seine Gesundheit gefährdet. Die Unterbringung darf nur angeordnet werden, wenn die Gefährdung nicht durch weniger einschneidende Mittel, insbesondere durch Hilfen nach Art. 3, abgewendet werden kann.
...
Artikel 10
Sofortige vorläufige Unterbringung:
Sind dringende Gründe für die Annahme vorhanden, dass die Voraussetzungen für eine Unterbringung nach Art. 1 Abs. 1 vorliegen und kann auch eine gerichtliche Entscheidung ... nicht mehr rechtzeitig ergehen, um einen für die öffentliche Sicherheit oder Ordnung drohenden Schaden zu verhindern, so kann die Kreisverwaltungsbehörde die sofortige vorläufige Unterbringung anordnen ...
In unaufschiebbaren Fällen des Absatzes 1 kann die Polizei den Betroffenen ohne Anordnung der Kreisverwaltungsbehörde in eine Einrichtung im Sinne des Art. 1 Abs. 1 einliefern ...