Only $35.99/year

Terms in this set (11)

Jaka jest budowa ucha?
Przewodzenie dźwięku ucho zewnętrzne (róg)
Małżowina uszna
Kanał ucha zewnętrznego
Ucho środkowe (wzmacniacz dźwięku)
Błona bębenkowa (membrana tympani)
Jama bębenkowa (Cavitas tympanica) z kosteczkami kostnymi i mięśniami ucha wewnętrznego
Komórki wyrostka sutkowatego
Trąbka Eustachiusza (Tuba auditiva)
Wrażenie dźwiękowe ucho wewnętrzne
Ślimak (ślimak)
Organ równowagi
Prowadzenie potencjałów bioelektrycznych
Ścieżka słuchowa
1-5 neuron w pniu mózgu i międzymózgowiu
Ucho zewnętrzne (auris externa)
Ucho zewnętrzne zawiera:
Małżowina uszna
Przewód słuchowy zewnętrzny (Meatus Acousticus externus)
Małżowina uszna
Małżowina uszna jest ukształtowana przez szkielet wykonany z elastycznej chrząstki, która w sposób ciągły łączy się z chrząstką przewodu słuchowego. Tylko płatek ucha jest wolny od chrząstki. Razem z zewnętrznym kanałem słuchowym pełni rolę tuby, która skupia fale dźwiękowe i różnicuje je do ucha środkowego.
Przewód słuchowy zewnętrzny (Meatus Acousticus externus)
Kanał słuchowy zewnętrzny ma długość 3-4 cm, szerokość 5-10 mm i jest wyścielony naskórkiem. Istnieją dwie części przewodu słuchowego zewnętrznego. Część chrzęstna tworzy zewnętrzną jedną trzecią kanału słuchowego. Znajdziemy tu włosy z sebum i gruczołami woskowinowymi, których wydzielina wraz ze złuszczonym nabłonkiem nazywana jest woskowiną uszną (cerumen). Węższy kostny kanał ucha (wewnętrzne dwie trzecie) łączy się z częścią chrzęstną. Jest on zamykany przez bębenek uszny przy uchu środkowym. Ucho środkowe (Auris media) Ucho środkowe zawiera:
Błona bębenkowa (membrana tympani)
Jama bębenkowa (Cavum tympani) z kosteczkami kostnymi i mięśniami ucha wewnętrznego
Trąbka Eustachiusza (Tuba auditiva, Tuba Eustachii)
Komórki wyrostka sutkowatego (Cellulae mastoideae) z ich przedsionkiem (Antrum mastoideum)
Błona bębenkowa (membrana tympani)
Błona bębenkowa stanowi zakończenie zewnętrznego przewodu słuchowego do jamy bębenkowej. Jest wprawiany w wibracje przez fale dźwiękowe i przekazuje je do łańcucha kosteczek słuchowych. Błona bębenkowa to błona tkanki łącznej grubości 0,1 mm, pokryta skórą na zewnątrz i błoną śluzową od wewnątrz. Ich średnica wynosi ok. 10 mm.
Jama bębenkowa (Cavum tympani)
Jama bębenkowa to przestrzeń w kształcie szczeliny wyłożona błoną śluzową o szerokości 2-7 mm. Jest wentylowany przez trąbkę uszną (Tuba auditiva, trąbka Eustachiusza) i mieści w sobie łańcuch kosteczek słuchowych. Tworzą one połączenie między błoną bębenkową a błoną zamykającą ucha wewnętrznego (okienko owalne).
Trzy kosteczki to:
Młot (młotek)
Kowadło (kowadełko)
Strzemiączko
Wibracje dźwiękowe ulegają ok. 20-krotnemu wzmocnieniu dzięki dźwigni 3 kości. Dwa mięśnie w jamie bębenkowej (mięsień napinaczowy bębenkowy unerwiony przez nerw trójdzielny i mięsień strzemiączkowy unerwiony przez nerw twarzowy) regulują mechaniczne przenoszenie drgań błony bębenkowej i odruchowo chronią ucho wewnętrzne przed nadmiernym ciśnieniem mięsień strzemiączkowy, poprzez Odciągnięcie strzemiączka od okienka owalnego (odruch strzemiączkowy).
Dwa okienka membranowe oddzielają ucho środkowe od przestrzeni ucha wewnętrznego: podnóżek strzemiączka jest przymocowany do okienka owalnego. Może poruszać się w oknie i kieruje drgania przenoszone przez błonę bębenkową do przedsionka ucha wewnętrznego. Okrągłe okno znajduje się tuż pod owalnym. Jest również zamykana ruchomą membraną. Pochłania on ciśnienie przekazywane przez okienko owalne do układu błędnikowego po przejściu fali ciśnienia przez ślimak (wyrównanie ciśnienia w uchu wewnętrznym).
Trąbka Eustachiusza (Tuba auditiva)
Trąbka uszna (Tuba auditiva, Tuba Eustachii, Tube) ustanawia połączenie z gardłem górnym (nosowym). Składa się z części kostnej i chrzęstnej. Na powierzchni błony śluzowej znajduje się nabłonek rzęskowy, który powoduje przepływ wydzieliny do gardła. Połączenie z gardłem jest zamknięte w normalnej pozycji, ale otwiera się podczas połykania. To z kolei umożliwia wymianę powietrza i wyrównanie ciśnienia między nosogardłem a jamą bębenkową. W przypadku braku tego wyrównania ciśnienia w jamie bębenkowej powstaje podciśnienie (poprzez resorpcję powietrza), cofanie się błony bębenkowej, a tym samym utrudnienie przewodzenia dźwięku.
antrum wyrostka sutkowatego, komórki wyrostka sutkowatego
Antrum wyrostka sutkowatego przylega do tylnej części jamy bębenkowej. Stanowi połączenie z wyścieloną błoną śluzową jamą wyrostka sutkowatego, komórkami wyrostka sutkowatego, które są wentylowane (pneumatycznie) dopiero po urodzeniu.
Ucho wewnętrzne (auris wewnętrzny, labirynt)
Ucho wewnętrzne (labirynt) zawiera dwa narządy zmysłów pełniące różne funkcje, które jednak pod względem morfologicznym tworzą kompleks: Ślimak (ślimak): właściwy narząd słuchu.
Aparat przedsionkowy (składający się z woreczka, utriculus i kanałów półkolistych): narząd równowagi.
Ten narząd słuchu i równowagi, otoczony błoniastym woreczkiem, który ze względu na swój kompleks
Jest to labirynt, który znajduje się w odpowiednio uformowanym wcześniej zagłębieniu kostnym w kości skalistej, w labiryncie kostnym. Pomiędzy granicami kości a błoniastym błędnikiem znajduje się perylimfa, ciecz bogata w Na+, uboga w K+, tak że błoniasty błędnik otoczony perylimfą unosi się w błędniku kostnym. Wewnątrz błoniastego błędnika znajduje się również płynna endolimfa bogata w K +, uboga w Na +.
Wie ist das Ohr aufgebaut?
Schallleitung Äußeres Ohr (Schalltrichter)
Ohrmuschel (Auricula)
Äußerer Gehörgang
Mittelohr (Schallverstärker)
Trommelfell (Membrana tympani)
Paukenhöhle (Cavitas tympanica)mit Gehörknöchelchen und Binnenohrmuskeln
Warzenfortsatzzellen
Ohrtrompete (Tuba auditiva)
Schallempfindung Innenohr
Schnecke (Cochlea)
Gleichgewichtsorgan
Leitung bioelektrischer Potentiale
Hörbahn
1. bis 5. Neuron in Hirnstamm und Zwischenhirn
Äußeres Ohr (Auris externa)
Zum äußeren Ohr gehören:
Ohrmuschel (Auricula)
Äußerer Gehörgang (Meatus acusticus externus)
Ohrmuschel (Auricula)
Die Ohrmuschel erhält ihre Form durch ein Gerüst aus elastischem Knorpel, der kontinuierlich in den Gehörgangsknorpel übergeht. Lediglich das Ohrläppchen ist frei von Knorpel. Gemeinsam mit dem äußeren Gehörgang dient sie als Schalltrichter, der Schallwellen bündelt und diese dem Mittelohr differenziert zuführt.
Äußerer Gehörgang (Meatus acusticus externus)
Der äußere Gehörgang hat eine Länge von 3-4 cm, eine Weite von 5-10 mm und ist mit Epidermis ausgekleidet. Beim äußeren Gehörgang unterscheidet man zwei Anteile. Der knorpelige Teil bildet das äußere Drittel des Gehörgangs. Hier finden wir Haare mit Talg- und Zeruminaldrüsen, deren Sekret, gemeinsam mit abgeschilfertem Epithel, als Ohrenschmalz (Zerumen) bezeichnet wird. An den knorpeligen Anteil schließt sich innen der engere knöcherne Gehörgang (innere zwei Drittel) an. Dieser ist durch das Trommelfell gegen das Mittelohr abgeschlossen. Mittelohr (Auris media) Zum Mittelohr gehören:
Trommelfell (Membrana tympani)
Paukenhöhle (Cavum tympani) mit Gehörknöchelchen und Binnenohrmuskeln
Ohrtrompete (Tuba auditiva, Tuba Eustachii)
Warzenfortsatzzellen (Cellulae mastoideae) mit ihrem Vorhof (Antrum mastoideum)
Trommelfell (Membrana tympani)
Das Trommelfell bildet den Abschluss des äußeren Gehörgangs zur Paukenhöhle. Es wird von den Schallwellen in Schwingung versetzt und überträgt diese auf die Gehörknöchelchenkette. Das Trommelfell ist eine 0,1 mm dicke bindegewebige Membran, außen von Haut, innen von Schleimhaut überzogen. Ihr Durchmesser beträgt ca. 10 mm.
Paukenhöhle (Cavum tympani)
Die Paukenhöhle ist ein spaltförmiger mit Schleimhaut ausgekleideter Raum von 2-7 mm Breite. Er wird durch die Ohrtrompete (Tuba auditiva, Eustachische Röhre) belüftet und beherbergt die Kette der Gehörknöchelchen. Diese stellen die Verbindung zwischen dem Trommelfell und der Abschlussmembran des Innenohres (ovales Fenster) her.
Die drei Gehörknöchelchen sind:
Hammer (Malleus)
Amboss (Incus)
Steigbügel (Stapes)
Durch Hebelwirkung der 3 Knöchelchen erfahren die Schallschwingungen eine ca. 20-fache Gesamtverstärkung. Zwei Muskeln in der Paukenhöhle (der vom N. trigeminus innervierte M. tensor tympani und der vom N. facialis innervierte M. stapedius) regulieren die mechanische Übertragung der Trommelfellschwingungen und schützen das Innenohr reflektorisch vor zu hohem Schalldruck, im Fall des M. stapedius durch Wegziehen des Steigbügels (Stapes) vom ovalen Fenster (Stapediusreflex).
Zwei Membranfenster trennen das Mittelohr von den Räumen des Innenohres: Am ovalen Fenster setzt die Fußplatte des Steigbügels an. Sie ist im Fenster beweglich und leitet die vom Trommelfell übertragenen Schwingungen nach innen zum Vorhof (Vestibulum) des Innenohres. Das runde Fenster liegt direkt unterhalb des ovalen. Es ist ebenfalls durch eine bewegliche Membran verschlossen. Diese fängt den durch das ovale Fenster übertragenen Druck auf das Labyrinthsystem ab, nachdem die Druckwelle die Schnecke durchlaufen hat (Druckausgleich des Innenohrs).
Ohrtrompete (Tuba auditiva)
Die Ohrtrompete (Tuba auditiva, Tuba Eustachii, Tube) stellt die Verbindung zum oberen (Nasen )Rachenraum (Nasopharynx) her. Sie besteht aus einem knöchernen und einem knorpeligen Abschnitt. Die Schleimhautoberfläche trägt Flimmerepithel, welches einen Sekretstrom zum Rachenraum hin bewirkt. Die Verbindung zum Rachenraum ist in normaler Stellung verschlossen, öffnet sich aber beim Schlucken. Dies ermöglicht dann den Luftaustausch und Druckausgleich zwischen Nasopharynx und Paukenhöhle. Fehlt dieser Druckausgleich kommt es (durch Resorption der Luft) zum Unterdruck in der Paukenhöhle, Retraktion des Trommelfells und somit zu Behinderung der Schallleitung.
Antrum mastoideum, Warzenfortsatzzellen
Im hinteren Bereich der Paukenhöhle schließt das Antrum mastoideum an. Es bildet die Verbindung zum schleimhautausgekleideten Hohlraumsystem des Mastoids, den Warzenfortsatzzellen, welche erst nach der Geburt belüftet (pneumatisiert) werden.
Innenohr (Auris interna, Labyrinth)
Das Innenohr (Labyrinth) enthält zwei Sinnesorgane mit verschiedenen Funktionen, welche aber morphologisch einen Komplex bilden: Die Cochlea (Schnecke): das eigentliche Hörorgan.
Der Vestibularapparat (bestehend aus Sacculus, Utriculus und den Bogengängen): das Gleichgewichtsorgan.
Dieses Hör- und Gleichgewichtsorgan, umhüllt von einem häutigen Säckchen, welches aufgrund seiner Komplexität Labyrinth genannt wird, liegt in einer entsprechend vorgeformten knöchernen Aussparung des Felsenbeins, dem knöchernen Labyrinth. Zwischen den Knochengrenzen und dem häutigen Labyrinth befindet sich Perilymphe, eine Na+-reiche, K+ arme Flüssigkeit, sodass das häutige Labyrinth, von Perilymphe umgeben, im knöchernen Labyrinth schwimmt. Innerhalb des häutigen Labyrinths befindet sich ebenfalls Flüssigkeit, K+ reiche, Na+ arme Endolymphe.
Jak zbadać przewlekłą niewydolność żylną?
W ramach badania klinicznego przewlekła niewydolność żylna ujawnia się podczas oględzin poprzez zmiany skórne w okolicy podudzia i stopy (obrzęk, przebarwienia w hemosyderozie, wyprysk zastoinowy, bladość zanikowa, owrzodzenie żylne goleni itp.).
Jako kliniczne testy funkcjonalne stosuje się test Perthesa, test Pratta i test Mahornera-Ochsnera:
Test Perthesa: Sprawdza drożność żył głębokich nóg i pobocznych żył (obwodów omijających) oraz funkcjonalność zastawek żylnych. Po założeniu opaski uciskowej nad żylakami, aktywacja pompy mięśniowej poprzez chodzenie po nienaruszonych żyłach perforujących (Vv przekrwienie podczas chodzenia).
Test Pratta: W tym teście funkcji żył używa się rurki stazy i dwóch bandaży elastycznych do akumulacji obszarów żył o szerokości 5 cm od uda do stopy. Jeśli żyły między bandażami są wypełnione, żyły perforujące w tym obszarze są niewystarczające.
Test Mahornera-Ochsnera: W tym teście funkcji żył u stojącego pacjenta wykrywa się niewystarczające zastawki żylne: opaski uciskowe są umieszczane na różnych wysokościach nóg i przesuwane od góry do dołu. Szybkie wypełnienie żylaków powierzchownych pomiędzy 2 punktami zwężenia wskazuje na niewydolność żył przeszywających.
Dalsze badania urządzeń technicznych to ultrasonografia dupleksowa i wenografia (obrazowanie naczyniowe z kontrastowymi środkami rentgenowskimi. Standard złoty, ale złożony).
Wie kann man eine chronische Veneninsuffizienz untersuchen?
Im Rahmen der klinischen Untersuchung zeigt sich die chronisch-venöse Insuffizienz bei der Inspektion durch Hautveränderungen im Unterschenkel- und Fußbereich (Ödeme, Pigmentierungen bei Hämosiderose, Stauungsekzem, Atrophie blanche, Ulcus cruris venosum u.a).
Als klinische Funktionsuntersuchungen finden Perthes-Test, Pratt-Test und Mahorner-Ochsner-Test Anwendung:
Perthes-Test: Er prüft die Durchgängigkeit der tiefen Beinvenen und der venösen Kollateralen (Umgehungskreisläufe) sowie die Funktionsfähigkeit der Venenklappen. Nach Anlegen einer Staubinde oberhalb der Krampfadern führt die Aktivierung der Muskelpumpe durch Umhergehen bei intakten Perforansvenen (Vv. perforantes: Venen die das oberflächliche mit dem tiefen Venensystem der Beine verbinden) und durchgängigen tiefen Venen zur Entleerung der vorher prall gefüllten Krampfadern (Entleerung der Krampfadern unterhalb der Staubinde beim Umhergehen).
Pratt-Test: Bei dieser Venenfunktionsprüfung werden mittels eines Stauschlauchs und zweier elastischer Binden jeweils 5 cm breite Venengebiete vom Oberschenkel bis zum Fuß gestaut. Bei Füllung der Venen zwischen den Binden sind die Perforansvenen in diesem Gebiet insuffizient.
Mahorner-Ochsner-Test: Bei dieser Venenfunktionsprüfung werden insuffiziente Venenklappen am stehenden Patienten nachgewiesen: In verschiedenen Höhen des Beines werden Staubinden angelegt und von oben nach unten verschoben. Rasche Füllung der oberflächlichen Krampfadern zwischen 2 Abschnürstellen weist auf eine Insuffizienz der Perforansvenen hin.
Weiterführende gerätetechnische Untersuchungen sind die Duplexsonografie und die Phlebografie (Gefäßdarstellung mit Röntgenkontrastmittel. Goldstandard aber aufwändig).
Jak nazywają się duże żyły na nogach, jak biegną?
Anatomicznie układ żył nóg dzieli się na układ żył powierzchownych i głębokich.
Układy żył powierzchownych i głębokich są połączone ze sobą za pomocą tzw. żył łączących (żyły perforujące, vv. Perforantes).
Większość powrotu żylnego do prawego serca następuje poprzez system żył głębokich. Niewielka część przez żyły powierzchowne.
Największą żyłą powierzchowną nogi jest żyła odpiszczelowa. To biegnie po wewnętrznej stronie uda i podudzia i otwiera się poniżej pachwiny do głębokiej żyły udowej (vena femoralis).
Na zewnętrznej stronie podudzia znajduje się druga duża żyła powierzchowna, żyła odpiszczelowa. To otwiera się do głębokiej żyły podkolanowej mniej więcej na poziomie zagłębienia kolana. Kilka bocznych odgałęzień, z których każda odchodzi od tych dwóch głównych żył i biegnie przez powierzchowne tkanki miękkie uda i podudzia.
Żyły głębokie nóg biegną w pobliżu odpowiednich tętnic nóg (zasada działania „pompy mięśniowej"). W podudziu żyły głębokie nóg (w przeciwieństwie do zagłębienia pod kolanem i udem) tworzą się kilkakrotnie. Odpowiednio do tętnic, kilka żył piszczelowych przednich, tylnych i strzałkowych przebiega w głębokich tkankach miękkich podudzia, w zagłębieniu kolana w żyle podkolanowej iw udzie w żyle udowej (superficialis, profunda, communis). Wspólna żyła udowa łączy się w sposób ciągły z głęboką żyłą miednicy (żyłą biodrową).
Żyły łączące układ żył powierzchownych i głębokich muszą przenikać przez powięź mięśniową. Istnieją trzy główne grupy żył perforujących:
Żyły koguta: po wewnętrznej stronie podudzia
Żyły Boyda: podudzia poniżej kolan
Dodd żyły: wewnątrz uda powyżej stawu kolanowego
Wie heißen die großen Venen am Bein, wie verlaufen sie?
Anatomisch wird das Beinvenensystem in ein oberflächliches und ein tiefes Venensystems unterteilt.
Oberflächliches und tiefes Venensystem stehen über sog. Verbindungsvenen (Perforansvenen, Vv. perforantes) miteinander in Verbindung.
Der überwiegende Teil des venösen Rückstroms zum rechten Herzen erfolgt über das tiefe Venensystem. Ein geringer Teil über die oberflächlichen Venen.
Die größte oberflächliche Vene des Beines ist die Vena saphena magna. Diese verläuft an der Innenseite des Ober- und Unterschenkels und mündet unterhalb der Leiste in die tiefe Oberschenkelvene (Vena femoralis).
An der Außenseite des Unterschenkels findet sich als zweite große oberflächliche Vene, die Vena saphena parva. Diese mündet etwa in Höhe der Kniekehle in die tiefe Kniekehlenvene (Vena poplitea). Von diesen beiden Hauptvenen gehen jeweils mehrere Seitenäste ab, welche die oberflächlichen Weichteile des Ober- und Unterschenkels durchziehen.
Die tiefen Beinvenen verlaufen in enger Nachbarschaft zu den entsprechenden Beinarterien (Funktionsprinzip der „Muskelpumpe"). Im Unterschenkel sind die tiefen Beinvenen (anders als in Kniekehle und Oberschenkel) jeweils mehrfach angelegt. Entsprechend den Arterien verlaufen in den tiefen Weichteilen des Unterschenkels jeweils mehrere Venae tibiales anteriores, posteriores et fibulares, in der Kniekehle die Vena poplitea und im Oberschenkel die Vena femoralis (superficialis, profunda, communis). Die Vena femoralis communis geht in kontinuierlichem Verlauf in die tiefe Beckenvene (Vena iliaca) über.
Die Verbindungsvenen zwischen oberflächlichem und tiefem Venensystem müssen die Muskelfaszie durchdringen. Es werden drei wichtige Hauptgruppen von Perforansvenen unterschieden:
Cockett-Venen: An der Innenseite des Unterschenkels
Boyd-Venen: Unterschenkel unterhalb des Knies
Dodd-Venen: Oberschenkelinnenseite über dem Kniegelenk
Co to jest osad moczu?
W przypadku moczu lub osadu moczu, stałe, nierozpuszczalne składniki moczu są zagęszczane w osadzie (łac. sedymentum) przez odwirowanie, a następnie badane pod mikroskopem. Badanie osadu moczu jest łatwe do przeprowadzenia i zapewnia informacje diagnostyczne dotyczące chorób nerek wykorzystuje się wyłącznie świeży mocz.
Około 10 ml moczu odwirowuje się przez co najmniej 3 minuty przy 1000-3000 obrotach na minutę.
Supernatant odrzuca się z wyjątkiem niewielkiej pozostałości („osad" z probówki wirówki). Kroplę „osadu" przykrywa się szkiełkiem nakrywkowym na szkiełku.
Najpierw jest badany pod mikroskopem z 80-krotnym przeglądem, a następnie z 400-krotnym powiększeniem.
Dane półilościowe odnoszą się do liczby komórek (np. erytrocytów, leukocytów) na 10 pól widzenia. Należy obejrzeć co najmniej 20 pól widzenia.
Wnioski i znaczenie:
W osadzie moczu pod mikroskopem można rozróżnić komórki, formacje komórkowe, bakterie, rzęsistki i kryształy (sole). Ze względu na wielkie postępy w suchej chemii (Urinstix), osad moczu jest coraz bardziej opóźniony.
Nabłonek płaskonabłonkowy znajduje się w stanie zapalnym w okolicy pęcherza.
Nabłonek nerek występuje w zapaleniu nerek, odmiedniczkowym zapaleniu nerek i zespole nerczycowym.
Erytrocyty znajdują się we wszystkich rodzajach krwawień w układzie moczowo-płciowym (brodawczak, guz, uraz, kamienie nerkowe lub moczowodowe, zapalenie kłębuszków nerkowych itp.).
Leukocyty występują w stanach zapalnych układu moczowo-płciowego (zapalenie cewki moczowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie gruczołu krokowego, guzy itp.).
Bakterie znajdują się w infekcjach, nieprawidłowej technologii odzyskiwania moczu i zanieczyszczonych naczyniach transportowych.
Trichomonady (zakażenie pierwotniakami; objawy, takie jak zapalenie cewki moczowej lub zapalenie pęcherza moczowego, czasami bezobjawowe).
Cylindry składają się z białek, które wytrąciły się w kanalikach nerkowych lub przewodach zbiorczych. Komórki lub szczątki komórkowe można przechowywać w cylindrze. Mają wygląd cylindryczny lub pasmowy. Występują głównie (ale nie wyłącznie) w chorobach zapalnych nerek (zapalenie nerek, odmiedniczkowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek). Rozróżnia się opatrunki szkliste, opatrunki ziarniste, opatrunki erytrocytowe, hemoglobinowe, leukocytarne, nabłonkowe i woskowe. Kryształy w zasadzie nie mają większego znaczenia.
Was ist ein Harnsediment?
Beim Harn- oder Urinsediment werden durch Zentrifugation die festen, nicht löslichen Bestandteile des Urins im Bodensatz ((lat. sedimentum) angereichert und anschließend unter dem Mikroskop untersucht. Die Untersuchung des Urinsediments ist einfach durchzuführen und gibt diagnostische Hinweise auf Nierenerkrankungen. Zur Untersuchung des Harnsediments wird nur frischer Harn verwendet.
Es werden ca. 10 ml Harn mindestens 3 Minuten bei 1000-3000 Umdrehungen pro Minute zentrifugiert.
Der Überstand wird bis auf einen geringen Rest („Bodensatz" des Zentrifugenröhrchens) verworfen. Ein Tropfen des „Bodensatzes" wird auf einem Objektträger mit einem Deckglas bedeckt.
Es wird zunächst mit 80facher Übersicht, dann mit 400facher Vergrößerung mikroskopiert.
Die halbquantitativen Angaben beziehen sich auf Zahlen von Zellen (z.B. Erythrozyten, Leukozyten) pro 10 Gesichtsfelder. Es sollten mindestens 20 Gesichtsfelder betrachtet werden.
Zu Befunden und Aussagekraft:
Im Harnsediment kann man unter dem Mikroskop Zellen, Zellformationen, Bakterien, Trichomonaden und Kristalle (Salze) differenzieren. Aufgrund der großen Fortschritte in der Trockenchemie (Urinstix) gerät das Harnsediment mehr und mehr ins Hintertreffen.
Plattenepithelien finden sich bei Entzündungen im Bereich der Blase.
Nierenepithelien finden sich bei Nephritis, Pyelonephritis und beim nephrotischen Syndrom.
Erythrozyten finden sich bei allen Blutungen im Urogenitaltrakt (Papillom, Tumor, Trauma, Nieren- oder Harnleitersteine, Glomerulonephritiden usw).
Leukozyten finden sich bei Entzündungen im Urogenitaltrakt (Urethritis, Pyelitis, Pyelonephritis, Prostatitis, Tumoren usw).
Bakterien finden sich bei Infektionen, falscher Harngewinnungstechnik und verschmutzten Transportgefäßen.
Trichomonaden (Protozoeninfektion; Klinik wie Urethritis oder Zystitis, bisweilen symptomlos).
Zylinder bestehen aus Proteinen, die in den Nierentubuli bzw. Sammelrohren ausgefallen sind. In einem Zylinder können Zellen bzw. Zellreste eingelagert sein. Sie haben walzen- bzw. bandförmiges Aussehen. Man findet sie in erster Linie (aber nicht ausschließlich) bei entzündlichen Erkrankungen im Bereich der Niere (Nephritis, Pyelonephritis, Glomerulonephritis). Man unterscheidet hyaline Zylinder, granulierte Zylinder, Erythrozyten-, Hämoglobin-, Leukozyten-, Epithel- und Wachszylinder. Kristalle sind im Wesentlichen ohne größere Bedeutung.
Opis sprawy:
Studium przypadku jest zwiastunem choroby neurologicznej.
Starsza pani z długotrwałym nadciśnieniem skarży się na lekkie drętwienie i osłabienie lewego ramienia podczas wizyty w gabinecie, co mogłoby ją zmartwić wczesnym rankiem.
Teraz wszystko znów jest w porządku.
Jaką poważną chorobę mogą zwiastować opisane objawy?
Co byś zrobił?
Historia przypadku (długotrwałe wysokie ciśnienie krwi) i objawy sugerują przemijający napad niedokrwienny (TIA). TIA może być zwiastunem apopleksji.
U około 70% wszystkich pacjentów z apopleksją takie stadia lub wstępne stadia zawału można potwierdzić anamnestycznie.
Inscenizacja apopleksji:
Etap I: bezobjawowe zwężenie
Etap II: TIA (przejściowy atak niedokrwienny); Objawy takie jak krótkotrwała ślepota (amaurosis fugax), niedowład i zaburzenia czucia ustępują całkowicie w ciągu 24 godzin; brak istotnej śmierci komórek, jedynie czasowe upośledzenie funkcji z powodu małego skrzepliny, która jest rozpuszczana w ciągu kilku godzin przez układ fibrynolityczny;
Etap III: PRIND (przedłużony, odwracalny, niedokrwienny, neurologiczny deficyt); Całkowita remisja objawów w ciągu tygodnia; Podobnie, brak znaczącej śmierci komórek z powodu szybkiej fibrynolizy i tworzenia naczyń obocznych po stronie sąsiednich naczyń w ciągu kilku dni;
Stopień IV: całkowity udar: objawiający się udarem ze stabilnymi deficytami neurologicznymi lub postępujący udar: postępujące deficyty neurologiczne (ponowny zawał, krwotok)
TIA i PRIND należy pilnie wyjaśnić angiologicznie, aby uniknąć zawału mózgu w IV stopniu zaawansowania z trwałym uszkodzeniem. Pacjent powinien zostać skierowany przez lekarza rodzinnego do neurologa w celu dalszego wyjaśnienia.
Fallbeschreibung:
Beim Fallbeispiel handelt es sich um den Vorboten einer neurologischen Erkrankung.
Eine ältere Dame mit langjährigem Bluthochdruck klagt beim Praxisbesuch über ein leichtes Taubheits- und Schwächegefühl im linken Arm, welches Sie am frühen Morgen beunruhigt hätte.
Jetzt sei allerdings wieder alles in Ordnung.
Welche schwere Erkrankung könnte sich durch die geschilderte Symptomatik ankündigen?
Was würden Sie unternehmen?
Fallbeispiel Vorgeschichte (langjähriger Bluthochdruck) und Symptomatik deuten auf eine transitorische ischämische Attacke (TIA). Die TIA kann Vorbote der Apoplexie sein.
Bei ca. 70 % aller Apoplexiepatienten sind solche Stadien bzw. Vorstufen eines Infarkts anamnestisch nachweisbar.
Stadieneinteilung der Apoplexie:
Stadium I: asymptomatische Stenose
Stadium II: TIA (transitorische = vorübergehende) ischämische Attacke); Symptome wie kurzzeitige Blindheit (Amaurosis fugax), Paresen, Sensibilitätsstörungen bilden sich innerhalb von 24 h komplett zurück; kein relevanter Zelluntergang, nur vorübergehende Funktionseinschränkung durch kleinen Thrombus, der innerhalb weniger Stunden durch das fibrinolytische System aufgelöst wird;
Stadium III: PRIND (prolongiertes, reversibles, ischämisches, neurologisches Defizit); Komplette Remission der Symptome innerhalb einer Woche; Ebenfalls noch kein nennenswerter Zelluntergang durch einerseits schnelle Fibrinolyse sowie Kollateralgefäßbildungseitens der Nachbargefäße innerhalb weniger Tage;
Stadium IV: kompletter Hirninfarkt (complete Stroke): manifeste Apoplexie mit stabil bleibenden neurologischen Ausfällen oder progressive Stroke: fortschreitende neurologische Ausfälle (Reinfarkt, Hämorrhagie)
TIA und PRIND sollten dringend angiologisch abgeklärt werden, um einen Hirninfarkt Stadium IV mit bleibenden Schäden zu vermeiden. Die Patientin sollte vom Hausarzt zur weiteren Abklärung zum Neurologen überwiesen werden.